Geef je (innerlijk) kind de ruimte!

Over genieten en vraagtekens
Dit artikel gaat over kinderen en opgroeien: over jouw innerlijk kind en je verlangen de ruimte geven. Dit artikel is niet uitsluitend bedoeld voor ouders (maar kan wel inspiratie bieden!). Iedereen heeft namelijk een kind, en dat zit diep van binnen bij jou, in je hart. Veel cursussen, workshops en boeken noemen dat je innerlijk kind. Het is het kind dat jij vroeger was, met alle ervaringen die je in je jeugd hebt meegemaakt. Dit kind bepaalt in grote mate hoe jij nu leeft (of overleeft). En ja, het bepaalt ook hoe jij nu omgaat met de kinderen die bij jou geboren zijn. Je reageert zoals je hebt aangeleerd in je eigen opvoeding, met overtuigingen waar je je lang niet altijd bewust van bent. Misschien herken je een karaktertrekje van jezelf in je kind en wil je hem behoeden voor de pijn die je daar zelf van ondervond (of ondervindt!), of misschien wil je onbewust niet dat je kind teveel opvalt omdat jij daar vroeger voor bent ‘afgestraft’. Lees verder en ontdek hoe jouw (innerlijk) kind je bij uitstek kan vertellen hoe je weer volop je vanuit je verlangen kunt leven en helemaal tot je recht kunt komen.
Genieten
Carolien heeft grote moeite met genieten. Soms heeft ze er echt alle reden toe, en voelt ze het wel even borrelen, maar ze weet niet goed hoe ze haar plezier kan uiten. Zodra ze het voelt, krijgt ze namelijk een kramp in haar maag en duikt ze van binnen een beetje in elkaar. Het lijkt wel alsof het niet mag of kan. Als anderen plezier hebben kan dat haar erg irriteren, terwijl haar kinderen juist móeten genieten. Kortom, genieten is beladen.
Na verloop van tijd ontdekken we dat Carolien vroeger wel degelijk kon genieten. Ze ging vaak met haar vader op stap. Ze struinden de bossen af, hij leerde haar vogelgeluiden te herkennen en hutten te bouwen. Moe, voldaan en lekker vies kwamen ze dan thuis. Haar moeder was er echter om allerlei redenen niet blij mee. Steeds vaker eindigden deze heerlijke tochten in heftige ruzie tussen haar ouders. Ze was dan heel erg bang dat haar ouders uit elkaar zouden gaan (wat op latere leeftijd overigens ook gebeurde). Op een gegeven moment kon Carolien er niet meer van genieten, want ze wist dat er thuis weer ruzie zou komen. En zo werd genieten gekoppeld aan ruzie en een bang, onveilig gevoel. Onbewust draagt Carolien deze ervaring in haar mee. In haar leeft nog steeds het jonge meisje dat bang is voor de gevolgen van genieten.
Nu Carolien dat weer heeft ontdekt, en contact kan maken met het bange meisje in haar, kan ze als volwassene een andere kracht in zichzelf aanspreken: de warmte en bescherming van haar innerlijke moeder. Deze neemt als het ware de kleine Carolien op schoot. In andere woorden betekent dit dat de bange, kleine Carolien niet meer alleen is, ze is geïntegreerd in het volwassen bewustzijn. Carolien is hierdoor geheeld, wat meer ‘heel’ geworden. Langzaam maar zeker ging Carolien ervaren dat genieten weer kan, de automatische reactie is verdwenen, de lading is er af. Tegenwoordig geniet Carolien volop, van de lente, van het leven, van de kinderen. En zij genieten van en met haar….
Doe maar gek, dan doe je gewoon genoeg
Nee, deze hoor je niet vaak, meestal is het andersom. Bijna iedereen heeft wel een mening over wat wel of niet ‘hoort’. “Een echte …… (jouw familienaam) doet dat niet/maakt geen ruzie/dringt zijn mening niet op/staat altijd voor iedereen klaar/enz. enz.” In families (en culturen!) leven sterke normen en waarden, die je met de paplepel kreeg ingegoten. Veel daarvan is heel waardevol, het maakt dat je wordt opgenomen in de familie of de samenleving. Het loont echter de moeite om eens vraagtekens te zetten. Vooral bij gedrag (van jezelf, of van je kind) waar je je vervolgens voor schaamt, of je voor de kop slaat dat ‘het’ weer is gebeurd of gedaan. Laat vooral de alarmbellen gaan rinkelen als je een duidelijk oordeel hebt over wat dan ook. Het kan goed zijn dat daar een overtuiging achter schuilt dat ‘het’ eigenlijk niet mag of dat het ‘slecht’ is. Ook dit wordt met name meegedragen door je eigen innerlijk kind. Misschien werd bepaald gedrag van jou afgestraft, of op zijn minst afgekeurd, of genegeerd. Dit heeft je in ieder geval geleerd dit gedrag niet meer te vertonen. Je hoort als het ware nog steeds die stem van vroeger. En diezelfde stem wijst dit ook af in anderen (zeker in je eigen kinderen!). Het is echter vaak onbewust, het is een soort tweede natuur geworden. Maar is het werkelijk jouw stem? Past het nog wel bij de volwassene die je nu bent?
Vraagtekens
Op zijn tijd vraagtekens zetten is gezond. Overtuigingen loslaten die nu niet meer bij je horen, ruimt op en schept mogelijkheden voor iets nieuws. Net als in de tuin: haal het oude bladerdek maar eens weg, wie weet ontdek je daaronder wel groene sprietjes, tekenen van nieuw leven. En mocht je last houden van hardnekkige ballast, ik help je graag een handje (nee, niet in je tuin!) in mijn praktijk Hartepad.
Geef je kind de ruimte, het wordt weer tijd om buiten te spelen. Veel plezier!
This entry was posted in Geen categorie and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


*