“Dat had je nou niet hoeven doen….”

De decembermaand is zo goed als voorbij. Een maand waarin ongelooflijk veel cadeaus zijn gegeven en ontvangen. Ieder jaar geven we er met z’n allen weer meer geld aan uit dan het jaar daarvoor. Hoe vaak heb je gedacht of gehoord: “Dat had je nou niet hoeven doen…..” Het roept bij mij in deze periode nadrukkelijk de vraag op: in hoeverre zijn de cadeaus ècht gegeven, en ècht in ontvangst genomen? Hieronder mijn bespiegeling, met als stelling: ‘Ik hou van mij’ is een voorwaarde om onvoorwaardelijk te kunnen geven en ontvangen.
Heb je werkelijk kunnen geven? Niet op de cent afgewogen (het moet wel minimaal zoveel kosten anders denkt ze misschien dat….., of: het mag maximaal zoveel kosten want anders denkt hij ….)? Of zonder bedoeling er iets voor terug te krijgen (dan is het immers een vooruitbetaling)?
Wat maakt geven nou zo lastig? De crux zit ‘m volgens mij in die ene vraag: vind je wat je te geven heb voldoende waard? Gewoon, omdat jij de moeite hebt genomen iets uit te zoeken voor de ander? Het antwoord is: alleen als jij vindt dat jouw waarde niet afhangt van andermans normen, maar dat jij jouw moeite voldoende waard vindt…..
Heb je werkelijk kunnen ontvangen? Zonder gelijk te denken dat je er iets voor moet terug doen? En dat jouw cadeautje minimaal net zoveel moet gaan/had moeten kosten als wat jij hebt gekregen? Of dat de ander vast iets van je wil?
Wat maakt ontvangen nou zo lastig? De crux zit ‘m volgens mij in die ene vraag: kun je geloven dat de ander het gewoon fijn vindt jou iets te geven? Zomaar, zonder voorwaarden, zonder verwachtingen, gewoon omdat jij jíj bent? ? Het antwoord is: alleen als jij zelf vindt dat je de moeite waard bent…..
‘De liefde die we krijgen, wordt alleen beperkt door ons onvermogen
om die liefde te ontvangen.’ (D. Chopra)
Onvoorwaardelijkheid, zowel in het geven als in het ontvangen, kan alleen met een open hart. ‘Je moet eerst thuiskomen, voordat je de deur voor de ander open kunt doen.’ Zolang jij jezelf nog niet voldoende waard vindt, niet kunt geloven dat anderen dit zomaar aan je willen geven, dat er altijd een stemmetje van binnen de hele boel in twijfel trekt, dan is de deur van je hart gesloten. Vooral en in eerste instantie voor jezelf. Hoe kun je dan de liefde (in welke vorm dan ook) ontvangen van een ander?
Als je werkelijk thuis bent in je hart, dan heb je jezelf lief en dat vertaalt zich in een gezond gevoel voor eigenwaarde. Je bent authentiek, autonoom, niet meer afhankelijk van de liefde en goedkeuring van anderen. En tegelijkertijd in staat om onvoorwaardelijk de liefde te delen met anderen, uit vrije wil. Dat is pas een geschenk! Harry Jekkers heeft dit prachtig verwoord in zijn liedje Ik hou van mij, dat ik jullie graag ter inspiratie wil meegeven:
Wie van zichzelf houdt, die geeft pas echt iets kostbaars, als ie
‘Ik hou van jou’ tegen een ander zegt…

Ook: als je iets werkelijk dankbaar in ontvangst kunt nemen, bevestig je de waardigheid van het geven door de ander. Daar geef je de ander dus ook iets mee terug. In die zin is geven tegelijkertijd ontvangen en vice versa…
(Ter inspiratie nog een mooie tekst over ontvangen: ZEG JA)
PS Wat is jouw ervaring met geven en ontvangen? Wat vind je van mijn stelling? Laat het me hieronder weten!
This entry was posted in Geen categorie and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


*