In de greep van zijn moeder – ervaringsverhaal Carla

Deze week werd hij twaalf. Mijn zoon, een stoere jongen, groot en sterk en heel zelfstandig. Een vent om trots op te zijn! En toch vertel ik hem wat hij wel en niet moet doen, hou angstvallig zijn schoolresultaten in de gaten en zit er bovenop qua huiswerk. Natuurlijk, grenzen en structuur zijn belangrijk, maar toch? Ik voel me er helemaal niet goed bij (en mijn zoon ook niet!). Waarom doe ik dit? En hoe kan ik mijn gedrag – en daardoor hem – loslaten?
Het sluipt er langzaam in. De eerste maanden in de brugklas verlopen goed, hij heeft het erg naar zijn zin met zijn nieuwe vrienden. Spannende tijd zo’n overstap maar het gaat goed. Fijn! Dan komen de eerste – forse – onvoldoendes. Dat is schrikken! Het zal wel even wennen zijn, en dan pakt hij het vanzelf wel weer op.
Maar zijn cijfers zakken steeds verder weg en ik word zenuwachtig. Ik kijk vaak op het magister, check of hij zijn huiswerk maakt en wil hem eigenlijk voor alle toetsen overhoren. Tot grote ergernis van zoonlief. En ik heb het gevoel dat ik er een baan heb bijgekregen.
Steeds vaker hebben we strijd, en we geven geen van beiden op. Het kost veel energie, de sfeer is regelmatig gespannen. Dit wil ik helemaal niet!
Ik wil de vicieuze cirkel uit en dan zijn er maar twee vragen echt belangrijk: wiens probleem is dit eigenlijk en waar gaat dit nu ècht over? Ik word even deelnemer van onze eigen training Mindful opvoeden ;-)
Die eerste vraag is snel beantwoord: het is vooral mijn probleem! Natuurlijk heeft hij er ook last van, maar mijn onrust en de gestreste manier waarop ik hier mee omga, dat doe ik vooral mezelf aan. Want waar gaat het hier nu eigenlijk ècht over? Ik kijk eens wat beter in de spiegel. En dan blijkt er nogal wat mee te spelen…
De eerste ontdekking
IK vind het heel belangrijk dat er uitkomt wat er in zit (en liefst nu al). Het is toch zonde dat hij zijn capaciteiten niet benut? Hij is een krachtige beelddenker, met hoge NIO-scores. Daar kan hij zoveel mee bereiken…De capaciteiten die hij nu wèl benut (het liefst bij online games) vind ik minder belangrijk. Wat hij ondertussen misschien allemaal leert, daar heb ik geen weet van en kan ik ook niet zien. Ik zie hem alleen maar zitten op de bank en dat betekent in mijn ogen: lui en ongemotiveerd.
En dan een laagje dieper
Een oude overtuiging komt naar voren: je wordt gewaardeerd om wat je presteert, niet om wie je bent. Ai, die had ik toch al lang losgelaten? Daar heb ik zelf zo veel last van gehad…..
Een oude pijn wordt nu voelbaar: slechte prestaties betekent minder warmte en liefde (vanuit bovenstaande overtuiging). Díe pijn wil ik mijn zoon koste wat kost besparen! En ondertussen doe ik precies hetzelfde: ik mopper, ik zet hem onder druk, ik focus vooral op wat er niet goed gaat….
En daar komt nog een oude frustratie c.q. angst van mij om de hoek kijken: als ik niet voldoende uitdaging voel in mijn capaciteiten, dan verlies ik mezelf. Ik voel mijn kracht niet meer, word onzeker, besluiteloos, en verdwijn als vanzelf in een soort fantasiewereld. In feite sta ik dan buiten het dagelijkse leven. Die dagelijkse werkelijkheid wordt bedreigend en verlamt me. Maar die heb ik nu juist nodig om mijn capaciteiten in te kunnen zetten. Die frustrerende vicieuze cirkel wil ik niet bij mijn zoon zien gebeuren….
Maar….lijkt mijn fantasiewereld niet verdacht veel op zijn eigentijdse evenknie: de online games en virtuele werelden? Ongemerkt projecteer ik mijn eigen angst en frustratie op zoonlief! Natuurlijk wil ik hem die vicieuze cirkel besparen, maar werkt het bij hem hetzelfde? En jaag ik hem nu juist niet die fantasiewereld in omdat ik hem hier en nu veel te veel bevraag en onzeker maak?
Tjee, wat is dit weer confronterend. Ik zie hem niet, ik zie mezelf! En dat wou ik nou juist voorkomen. Mijn intenties waren heel liefdevol, de uitwerking echter niet. Ik lik mijn oude wonden, sla een troostende arm om me heen en begin opnieuw.
‘Ik keek en keek en zag jouw blik. Dat wat JIJ en JOU leek, was achteraf MIJ en IK.’
(Ken Wilber, Zonder Grenzen)
Wat staat me te doen? Mijn pijn is de zijne niet, mijn frustraties en overtuigingen evenmin. Ik ben me er weer van bewust (ik kom ze vaker tegen!) en kan ze daardoor loslaten. Nu ik weet met welke bril ik keek, kan ik hem weer afzetten en met een frisse blik naar hem te kijken. Wat maakt hem gelukkig? Wat maakt hem trots? Wat geeft hem zelfvertrouwen? Wat is belangrijk voor hèm? Hoe doet hij het?
En dan zie ik een heel autonoom joch, die verdomd duidelijk is in wat hij wel en niet wil (ik vroeger niet). Als hij werkelijk iets wil, dan gaat hij er helemaal voor en laat hij zich door niemand van zijn impuls afhouden (ik vroeger wel). Vraagt zich niet af wat anderen er van vinden (doe ik nog steeds ;-)). Heeft enorm veel energie. Oké, die mag hij nog leren richten maar hij is ‘pas’ twaalf! Leeft volledig in het NU, maakt zich geen zorgen om later (dat begin ik nu eindelijk te leren). En spelen, laat hij het nooit afleren! Want wat heb ik een moeite moeten doen om die speelsheid weer in mezelf toe te laten.
En dan voel ik het plotseling weer. Het vertrouwen dat ieder mens zijn eigen pad heeft en vindt. En dat ik niet bepaal hoe andermans pad moet verlopen. En al helemaal niet aan een ander moet willen sleutelen omdat het voor míj beter voelt. Met cliënten ben ik daar heel alert op, maar met mijn eigen kind werkt dat blijkbaar toch weer even anders…
Mijn moederhart vult zich, wat houd ik van dit jonge mens! En wat kan ik nog veel van hem leren. En van al die andere mensen om me heen. Want wat ik in hen (niet) zie, zegt vooral wat over mezelf. En wat ik mag loslaten, zodat ons contact zuiverder, vrijer en lichter wordt. Elke dag opnieuw oefenen, want uitgeleerd ben ik nooit ;-)
Wil jij ook jouw ervaringen of vragen met Loslaten delen? Dat kan hieronder (dankjewel).
This entry was posted in Geen categorie and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

8 Responses to In de greep van zijn moeder – ervaringsverhaal Carla

  1. Agael says:

    Gaat hij nu minder gamen?
    ( is goed tegen dislexie hoorde ik laatst)

    Zelf game ik ook dankzij mijn zoon. Is dat goed of fout, ik raak altijd ergon de war van denken over projecties. Dan denk ik het leven bestaat uit spelletjes dus het is normaal dat die jongens/meiden gamen. Als de buitenwereld authentiek wordt stopt dan het gamen? Wat is authentiek?

    • Carla says:

      Hallo Agael,

      Nee, hij gaat nog niet minder gamen :-)

      Wat er vooral verandert, is mijn houding ten opzichte van hem: ik kan hem nu met een frissere blik bekijken (minder oordelend). Ik vertaalde zijn gamen als ongemotiveerdheid voor zijn schoolwerk, maar dat zegt alles over mij en nog niets over hem. Mijn perspectief is immers gekleurd door mijn eigen ervaringen en hebben dus eigenlijk niets met hem te maken.

      Door dit besef kan ik hem meer ruimte geven om te leven op zíjn manier, en daar zelf wat van leren (want mijn manier is niet per se ook de beste :-)).

      Gamen is voor mij niet gelijk aan niet-authentiek. Het is m.i. een nieuwe vorm van een fantasiewereld waar je je heerlijk in kunt terugtrekken en uitleven (zoals ik daar mijn boeken voor had en heb). Èn het kan een vlucht zijn, dus daar wil ik alert op blijven. Ik blijf goed kijken naar mijn zoon, maar dan zonder gekleurde bril ;-)

      Dank voor je reactie, met hartelijke groet,

      Carla

  2. Ilonka says:

    Openhartig en bijzonder dat je dit verhaal deelt. Het is ook erg herkenbaar…ik heb ook zo’n prachtige 12-jarige brugklaszoon.
    Wat kunnen we toch veel van ze leren.

  3. Ouderejaars says:

    Ik word heel blij van dit verhaal over loslaten dat ik op deze grijze zaterdagochtend lees. Er zit humor in en copassie met jezelf. Er is erg veel dat ik zelf wil / moet loslaten.
    Ik ga de vragen gebruiken voor mijn eigen proces. Dank je wel Carla.

  4. Mooi blog Carla, in de spiegel van je zoon kom je jezelf tegen. Wat projecteren we toch veel. En wat mooi om dat steeds weer te zien. Dankjewel.

    • Carla says:

      Ja, die projecties…we doen het eigenlijk voortdurend. Socrates zei het al: ‘We zien de wereld niet zoals hij is, we zien de wereld zoals je bent.’
      De wereld is één groot projectiescherm van onszelf, of we dat nu willen of niet ;-)
      De uitdaging voor ons is om het iedere keer weer opnieuw te beseffen, -letterlijk- te reflecteren en wijzer te worden. En daarin kunnen we elkaar ook van dienst zijn, bijvoorbeeld tijdens mooie ontmoetingen zoals wij die regelmatig hebben. En daar ben ik jou dan weer dankbaar voor :-)

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


*