Nee is – ook – Ja. En andersom. Neem jezelf serieus.

Jaren geleden was het trending: assertiviteitscursussen om Nee te leren zeggen. Die cursus heb ik nooit gevolgd, maar ik volg inmiddels dagelijks een – gratis – praktijkworkshop: omgaan met mijn eigen pubers. Nooit eerder heb ik zo kunnen leren hoe Nee zeggen eigenlijk een Ja is. En Ja zeggen nogal eens een Nee is…
Herken je dit? Je zegt Nee, of Hou op, maar er wordt niet naar je geluisterd. De ander gaat gewoon door, of doet het de volgende keer rustig weer. Om woedend van te worden! Of verdrietig. Want het voelt alsof de ander geen rekening met je houdt, je niet serieus neemt, je grenzen niet respecteert. Dat is een rotgevoel. En het maakt je machteloos.
Onlangs gebeurde het weer. Ik had tegen mijn kinderen – volgens mij – heel duidelijk gezegd dat ik bepaald gedrag ab-so-luut niet meer wilde hebben. Omgeven met argumenten, hopend op de redelijkheid en empathie van de ander. Maar die eigenschappen zijn nog niet zo volgroeid bij pubers… Het gebeurde dus weer. En weer. Ongeacht mijn ‘strategie’. Tijd voor zelfonderzoek.
Waar kwam mijn Nee vandaan? Hoe waarachtig – en krachtig – was de Nee eigenlijk? En vooral: hoe duidelijk? Ik had wel duidelijk gesproken ja, met luide stem en een serieus gezicht. Maar wat bleek? Ik kon de Nee niet voelen…
Die Nee kwam uit mijn hoofd. Zoiets doe je niet, mag niet, hoort niet. Maar van wie komen die overtuigingen? Ik kwam er al gauw achter: (nog) niet van mezelf. En daardoor kon ik het niet uit de grond van mijn hart zeggen. Mijn Nee had geen bodem, geen poot om op te staan. Een machteloos gevoel. En dat voelen pubers… *
Maar ik ontdekte nog iets in de diepte: ik vind het nog altijd heel spannend om Nee te zeggen tegen mijn kinderen. Want ik wil dat ze me een toffe moeder vinden, geen last hebben van de scheiding, èn ik kan er stiekem niet goed tegen als ze zich van me afkeren of me afkeuren. Die Nee kwam dan wel, maar ik zwakte het al snel weer af. Werd gauw weer die soepele, meedenkende mama, met een warm hart en open geest. En zei ik maar weer Ja. Dat wordt wel een heel vage boodschap…
Voelen dat je bang bent en toch trouw blijven aan jezelf, vereist een moedig hart. Ontdekken waar je bang voor bent en onderzoeken of dat – nu nog – klopt. Want meestal klopt dat niet. Vaak is het een oude kinderlijke groef, gevormd door angstige ervaringen in je verleden. Onbewust gedraag je je als een kind. En dat is moeilijk serieus te nemen, zeker door pubers…
En daar zit de sleutel: want in hoeverre neem ik mijn Nee serieus? Of mijn Ja? Klopt die met wie ik ben, kan ik ‘m voelen? Mijn moedige hart speelt hier ook de hoofdrol: durven voelen hoe hun gedrag mij nu raakt. Zodat ik bij mijn volwassen Ja of Nee kan. En ze vervolgens handen en voeten kan geven zodat die Ja of Nee vervolgens heel helder, praktisch en stevig zijn. Niet gebaseerd op drijfzand, maar op stevige grond.
Dat is niet alleen voor mij fijn, maar vooral ook voor de kinderen. Een helder Ja of Nee geeft houvast, richting en veiligheid, en daarmee neem ik hun groeiproces en zoektocht serieus! Dan zeg ik Ja tegen mezelf, èn tegen hen, door een krachtig en waarachtig Nee te laten horen. En te leven.
Ik hou zielsveel van ze en ben ze dankbaar, die bijzondere, eigenwijze, krachtige jonge mensen. En soms wil ik ze echt achter het behang plakken, dan kijk ik uit naar hun volwassenheid. En naar de mijne.
* In dit artikel figureren pubers, maar je kunt hier willekeurig ieder ander voor in de plaats zetten. Een ander kan alleen jou en jouw grenzen serieus nemen en respecteren, als jij dat zelf doet. Als jij ze leeft, voelbaar en concreet. Waarmee je ook de ander serieus neemt.
Wil jij jezelf serieus nemen? Ik help je graag. Kijk naar een passende vorm in mijn Aanbod!
This entry was posted in Geen categorie and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


*