Boosheid loslaten, hoe doe je dat?

Je zou het misschien niet zeggen, maar boosheid is een gezonde emotie. Meestal worden we echter door de boosheid geleefd. We reageren het af, leven het uit, of stoppen het weg. En dan wordt het ongezond. Als je boos bent, lijkt je hart op slot te gaan. Boosheid vervreemdt, schept afstand, verbreekt contact. Met jezelf, en met de ander. Maar het is ook een ongekende krachtbron, als je er tenminste bij stil staat. Leer je boosheid kennen, want het heeft je veel te vertellen. Gek genoeg ook hoe je boosheid weer kunt loslaten.

(Hoe) word jij boos? Boosheid kent veel varianten: van ergernis, klagen en irritatie tot haat, sarcasme en ijzige stiltes. Hoe werkt dat bij jou? Laat je het merken, of vreet je jezelf van binnen op? Ook je kind of partner is wel eens boos. Of je collega, je vriend of vriendin of je sportmaatje. Heb je altijd in de gaten of ze boos zijn? Boosheid heeft talloze gezichten.

Wat vind jij van boosheid? Mag je boos zijn, mogen anderen boos zijn?  Of keur jij boosheid af en wil je een rustig, beheerst en verstandig mens zijn? En moeten anderen dat ook zijn?  Vind je dat echt zelf of heb je dat van thuis uit meegekregen? Hoe je denkt over boosheid bepaalt hoe jij je boosheid laat merken en hoe je de boosheid van anderen ervaart. Achter jouw – en andermans – boosheid schuilt een levensverhaal.

Wat maakt jou boos? Boos word je niet voor niets. Blijkbaar is er iets wat je niet fijn vindt. Je krijgt iets niet of je kunt iets niet. Iets wordt je afgenomen of je voelt je bedreigd. Wat zit jou in de weg? Dat kan een mens zijn, maar ook de overheid, het verkeer of het weer. Of je gedachten over jezelf. Word je boos op jezelf bij een ‘zoveelste fout’?

Wat wil je bereiken met je boosheid? Je wilt een situatie veranderen zodat jij je weer beter voelt. Boosheid vertelt je dus wat je wèl wilt. Ontdek welk verlangen onder je boosheid zit en hoe je daar zelf voor kunt zorgen. Je hebt je leven weer in eigen handen en je boosheid kan oplossen.

Maak gebruik van je boosheid. Je boosheid vertelt jou wat belangrijk voor je is. De energie die vrijkomt kun je gebruiken om je verlangen te vervullen. Zo gaat je boosheid je helpen, in plaats van tegenwerken of uithollen. Je leven wordt lichter en ruimer. En grappig genoeg leer je beter omgaan met de boosheid van anderen.

Soms is het niet zo gemakkelijk om je boosheid te begrijpen en los te laten. Ik help je er graag bij. Bel of mail me gerust voor meer informatie of een afspraak.

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , | Leave a comment

Met open hart

Ik zie het in de wereld gebeuren. De toenemende chaos, boosheid en wantrouwen blijkt een helder antwoord op te roepen: steeds meer mensen kiezen juist nu voor het pad van vertrouwen en liefde. Prachtige initiatieven verrijzen vanuit de samenleving, waarbij verbinding en samenwerken voorop staat.

Verbinden is bij uitstek een eigenschap van het hart. Het hart wil niets anders dan uitreiken en liefde stromen. Dit oerverlangen naar samen-zijn werkt ook door in jou, of je het nu wilt of niet. Het klopt op de deur van je hart, onafgebroken en onuitputtelijk. Als die deur geopend is, laat deze levenskracht zich voelen als intense vreugde, rust of vitaliteit. Als je hart gesloten is, voelt het als boosheid, angst of pijn. Maar je levensbron is er, altijd. December is de maand die op uiteenlopende manier vorm geeft aan dit oerbeginsel: het licht is er altijd, ook in de diepste duisternis.

Ik voel me oprecht dankbaar en blij dat ik steeds weer getuige mag zijn van mensen die het verlangen en de moed hebben hun hart meer te openen. Het is voor mij heel vervullend om het licht weer te zien schijnen in hun ogen en daarmee in de wereld.

Ik wens jou mooie dagen waarin je gehoor kunt geven aan je harteklop: breng jouw liefde en licht in deze wereld. Jij hebt het nodig, wij hebben het nodig, de mensheid heeft het nodig. Ik draag daar graag aan bij.

Posted in Geen categorie | Tagged , , | Leave a comment

‘Waar maakte ik me zo druk om?’ – EMDR in de praktijk

Hoe Bert zich verliest in het contact – en zich hervindt

Zo loopt hij vast – misverstanden en chagrijn
Bert voelt zich in gezelschap meestal als een vis in het water.  Hij is graag in contact met mensen, wil ze leren kennen en laat daarbij ook veel van zichzelf zien. Toch gebeurt het regelmatig dat hij van bepaalde mensen de zenuwen krijgt en hij zijn reactie niet goed in de hand heeft. Hij zegt en doet dan dingen die hij niet wil. Het lijkt hem te overkomen.

Voor hij het weet zijn onderlinge verhoudingen veranderd en is er van contact niet echt sprake meer. Hoe harder hij probeert om het contact te herstellen, hoe meer gedoe het oplevert. Onbegrip en afstand, misverstanden alom. Bert voelt zich in de steek gelaten en wordt boos. Vaak op de ander, maar eigenlijk op zichzelf. Hij weet wel dat hij onvolwassen bezig is maar het gebeurt hem steeds weer. Die machteloosheid maakt hem ontzettend chagrijnig.

Dit bleek de trigger – een scherpe toon
In de sessie blijkt dat Bert bang is om niet begrepen te worden en niet welkom te zijn. Zonder dat hij het in de gaten heeft, kan hij in de war raken en paniekeren. Als hij contact maakt met dit gevoel blijkt het verband te houden met de relatie met zijn moeder in zijn jeugd. Een vrouw die het beste voor had met haar zoon. Om te voorkomen dat hij door anderen zou worden buitengesloten liet ze hem regelmatig op scherpe toon weten dat zijn gedrag niet deugde.

Bert ervaart weer hoezeer hij schrok van zijn moeder en dan in de war raakte. Hij snapte er niets van, de grond verdween onder zijn voeten. Paniek en een gevoel van verlatenheid overmeesterde hem dan. Bert herkent nu in zijn volwassen leven een zelfde reactie bij vrouwen die stevig uit de hoek kunnen komen, die in zijn beleving ‘strak en dominant’ zijn. Onbewust doen ze hem aan zijn moeder denken. Met alle verwarring en paniek van dien.

Op weg naar onbevangenheid – ik voel dat ik deug
Door het herkennen en erkennen van dit bange jongetje diep van binnen kan Bert zichzelf nu steeds beter geruststellen. Als volwassen man kan hij zichzelf vertellen dat hij deugt. Maar hij vertrouwt zichzelf nog niet helemaal en wil zich nog vrijer voelen. Een EMDR-sessie helpt hem over zijn laatste schroom heen. Met verwondering vraagt hij zich tegenwoordig af:  ‘Waar was ik bang voor? Waar maakte ik me zo druk om?’ Lees hier zijn ervaringen in zijn eigen woorden:

Op een wonderlijke manier is aan het verdwijnen waar ik last van had: snel bang, snel boos. Wat me gebeurt is dat er situaties voorkomen waarin ik – soms in het moment, soms pas later – me realiseer: hier ben ik gewend anders op te reageren. Daarbij gaat het vooral om situaties waarin ik schrik van andere mensen – van wat ze zeggen, hoe ze kijken (misschien beter: wat ik denk te horen, wat ik denk te zien).

Ik voel me minder bedreigd, minder benard, minder bang. Ik kan ervaren dat er geen reden is om me zo te voelen. Situaties zijn meer betrekkelijk geworden: ‘Waar heb ik me druk over gemaakt?’, vraag ik me nu regelmatig af. Ik ervaar minder de neiging om mezelf te verdedigen, af te sluiten of de aanval te kiezen. Ik voel me meer open naar anderen en durf meer spontaan te zijn. Ik ben minder op mijn hoede en minder afhoudend in contacten.

Ook maak ik minder drukte en trek ik minder aandacht – misschien omdat ik me minder onzeker voel? Ik kan er meer zijn voor anderen en luister beter. Ook heb ik minder het gevoel dat ik niet genoeg aan mijn trekken kom, dat ik niet genoeg aan bod kom. Ik heb meer vertrouwen in het leven gekregen, heb meer vertrouwen dat het goed komt – sterker nog, dat het goed is.’

Posted in Geen categorie | Tagged , , | Leave a comment

Zin in je leven, zin in je werk

Ergens zin in hebben, hoe fijn is dat? Je voelt je vitaal, je ogen stralen, vlinders vliegen in je buik, je lijf voelt soepel, je ademhaling is vrij. Hoe anders is het als je met tegenzin iets moet doen, of helemaal geen zin hebt ergens in. Je voelt je moe en stroperig, je ogen staren wat in het oneindige, er ligt een steen op je maag, je lijf voelt stijf, je hebt het benauwd. Een wereld van verschil, en heb je daar zelf wel invloed op?
Zin in je leven, oftewel levenslust, daar hoef je niets voor te doen. Alle levende wezens hebben een soort oerdrang om te leven, uit te groeien tot wie hij/zij/het is. De plantenwereld en de dierenwereld, met uitzondering van de diersoort mens, laat die stuwende stroom gebeuren en wordt als vanzelf wat ie is. Zonder er bij na te denken, zonder dit proces te hinderen.
Waarom kun je die levenslust dan soms helemaal niet voelen? Je kent vast wel van die momenten dat je de motivatie niet voelt om iets nieuws te gaan ondernemen, naar je werk te gaan, die afspraak te maken, je oude hobby op te pakken. Of dat je juist graag iets wilt gaan doen maar het tóch niet doet, de zin er niet van inziet, of eigenlijk niet weet waarom je het niet doet. Of je hebt nergens meer zin in en voelt je depressief.
Je natuurlijke levensenergie wordt als het ware geblokkeerd of afgeknepen. Die stuwende kracht van binnen, die zorgt voor kriebels in je buik, een schaterlach of een diep vervuld gevoel van verbinding, wordt ergens tegengehouden of in toom gehouden. Soms met zoveel moeite dat je er doodmoe en opgebrand van raakt.
Die blokkade zit in je hoofd. Het zijn conclusies en overtuigingen van ooit, die jou waarschuwen voor naderend gevaar. En daarom doe je het niet: zeggen wat je graag wilt (dat vinden ze stom), zeggen dat je iets niet wilt (dan wordt iemand boos), van baan veranderen (ik weet wat ik heb, maar niet wat ik krijg), een vreugdedansje maken (Doe normaal, iedereen kijkt!). Of je houdt jezelf klein: dat kan ik niet, daarmee ben ik anderen tot last, ze begrijpen me toch niet, ze zitten niet op mij te wachten.
We geloven nogal eens wat een ander zegt over onszelf. Over wat je wel of niet kunt, wat je wel of niet mag, een waardeoordeel: afkeuring èn complimentjes. Zonder er bij stil te staan, neem je de mening van de ander over en ga je je er naar gedragen. Dat begint heel vroeg in je leven: je had als heel jong mens nog geen andere referentie dan je directe omgeving. Dat moet dan wel waar zijn. Om het vervolgens heel lang te blijven geloven.
Daarmee geef je ongemerkt de ander jouw leven in handen. Niet zo gek dat je daar – onbewust – totaal geen zin in hebt of de zin er niet van in ziet! Een ander kan alleen maar vanuit eigen referentiekader een oordeel hebben over jou. En dat is per definitie een ander wereldbeeld en een andere waarheid dan de jouwe. Niemand is zoals jij bent!
Sta eens stil bij jezelf als je tot stilstand komt in je leven. Als de motivatie of zin in je leven je gaat ontbreken, leg dan je oor eens te luisteren bij jezelf. Welke waarschuwingen hoor je klinken in je hoofd? Welke verlangende fluisteringen hoor je in je hart? Hoe zet je lijf zich schrap tegen het verlangen om te leven? Je zult nog versteld staan wat je ontdekt.
Zin in je leven, je hebt het van nature. Laat je het toe?
Posted in Geen categorie | Tagged , , , | Leave a comment

Een ander helpen – voor wie doe je dat eigenlijk?

Een ander helpen, hoe fijn kan dat zijn. Iets uitzoeken of regelen voor een ander, een goed doordacht advies geven, iemand in bescherming nemen; dat geeft meestal een goed gevoel. Totdat blijkt dat de ander jou helemaal niet dankbaar is, zich verzet tegen je adviezen of zelfs boos wordt om al jouw bemoeizucht. Hoe kan dat nou, je wilt toch alleen maar helpen? Voor je het weet voel je je gefrustreerd, verdrietig, machteloos of boos. Je helpt de ander – en jezelf – van de wal in de sloot.
Een voorbeeld. Ik zie aankomen dat het mobieltje van mijn dochter dreigt te worden afgesloten. Ik waarschuw haar op velerlei manieren maar ze lijkt het niet op te pakken. De factuur is nog niet betaald en de afsluitdatum nadert. Zij is geslaagd voor haar eindexamen, heerlijk aan het feesten en bezig met geld verdienen. Ze denkt blijkbaar nergens aan. Ik begin me steeds meer zorgen te maken èn me op te winden over haar lakse gedrag. Waarom doet ze het niet gewoon?
Voor ik het in de gaten heb loop ik met een probleem rond. Gevolg: een piekerend hoofd en een hoop stress in mijn lijf. Wat een rotgevoel! Totdat ik besef: daar ga ik weer. Deze ken ik van mezelf! Stop. Waar ben ik mee bezig?
Ongemerkt was ik in haar schoenen gestapt. Als het mij zou overkomen, dan zou ik er heel erg van balen. Ik wil haar die frustratie besparen! En ik wil haar niet zien lijden, mijn moederhart krimpt op voorhand al ineen. Als zij nou die rekening betaalt, dan ben ik van dat rotgevoel af…
Dieper voelend bemerk ik er nog een. Ik voel me door haar niet serieus genomen. Blijkbaar vindt ze mijn advies niet belangrijk genoeg! Daar ben ik boos over. En onder de boosheid voel ik me klein en verdrietig worden. Als ze nou doet wat ik zeg, dan ben ik van dat rotgevoel af…
Soms help je het meest door niet te helpen… Toen ik mijn eigenbelang eenmaal doorhad, heb ik dochterlief losgelaten. Toen kon ik pas helder zien: door voor mijn kinderen te blijven denken en ze te willen helpen, help ik ze niet naar volwassenheid. Zelfvertrouwen en autonomie moet je gaan ervaren. Met vallen en opstaan. En misschien juist wel even zonder mobieltje.
Wat echt helpt is onvoorwaardelijke hulp. En gek genoeg betekent dat soms: niet helpen. Zonder eigenbelang zie je duidelijker wat de ander ècht nodig heeft. Hulp waarmee je de ander niet afhankelijk houdt van jou, maar juist helpt zichzelf te helpen.
Posted in Geen categorie | Tagged , , , | Leave a comment

Je thuis voelen – durf je het aan?

Je thuis voelen, een vanzelfsprekende behoefte. Maar hoe voelt dat eigenlijk: thuis? Je staat er vaak pas bij stil als je het mist. Herkenbaar door een vaag gevoel van heimwee, of een hartstochtelijk verlangen. Maar naar wie of wat eigenlijk? En hoe bereik je dat?
Veel mensen zijn letterlijk op drift in de wereld, hun thuisbasis ontvlucht en ver weg. Voor hen is het verlangen naar thuis rauw en heftig, en heel concreet. Tegelijkertijd voelen veel Nederlanders zich de laatste tijd minder thuis of bedreigd in hun thuisland, juist door de instroom van deze mensen.
Onlangs las ik over een onderzoek naar het thuisgevoel, onder 100 mensen van uiteenlopende komaf. Hun eerste voorbeelden kwamen, vanzelfsprekend, uit hun eigen leven en context en waren heel divers en vertaald in allerlei concrete vormen. We verlangen naar een bepaalde plek, een mens, een geur, een identiteit, cultuur of land.
In essentie bleek het voor al deze mensen echter te gaan om een gevoel: dat je je verbonden en geliefd weet. Dat je herkend en gekend wordt. Dat je voelt dat je erbij hoort, dat het veilig en vertrouwd is.
Dit gevoel blijkt niet afhankelijk te zijn van de context. Je verbonden en geliefd weten is een universeel verlangen waarin we elkaars gelijke zijn. Ongeacht afkomst, huidskleur of geloofsovertuiging. Deze behoefte aan werkelijk ontmoeten en ontmoet worden overstijgt de uiterlijke of culturele verschillen. Het mens-zijn is verbindend: het verlangen mens te zijn onder de mensen.
Er is echter één vraag: durf je het ook? Durf je je te openen voor een ander, je te verbinden met een ander, je te laten kennen? Dat blijkt nog niet zo gemakkelijk. Want misschien vind je jezelf zoveel liefde niet waard, ben je bang dat je er iets voor moet doen of juist iets voor moet laten.
En dan blijkt dat je het thuisgevoel nog dichter bij huis moet zoeken: bij jezelf. Pas als je je veilig en geliefd voelt bij jezelf, zonder voorwaarden, dan kun je je thuis voelen bij een ander of ergens anders. In die volgorde.
Lees hier ter inspiratie het gedicht over de weg naar huis: Thuis
Posted in Geen categorie | Tagged , , , , | Leave a comment

Hebben is houden. Zekerheid brengt je verder – of juist niet?

Hebben is houden. Weten wat je hebt voelt immers veilig en  – vaak – vertrouwd. Zekerheid hebben we tot op bepaalde hoogte allemaal nodig: een veilig dak boven je hoofd, voldoende te eten, mensen die van je houden. Hoe meer basisbehoeften zijn vervuld, hoe meer je je kunt ontplooien. Ergens in deze behoeftepiramide (van Maslow) kantelt echter het principe: dan wordt vasthouden aan wat je hebt een beperking. Angst om iets te verliezen houdt je dan juist gevangen.
Het gebeurt op wereldschaal, het gebeurt in jezelf: als je bang bent ga je muren bouwen. Letterlijk of figuurlijk. Mensen die anders zijn mogen het land – of jouw hart – niet meer in, we vrezen steeds meer het onbekende. Maar hou je met die muren mensen en ‘bedreigingen’ buiten, of sluit je jezelf op?
Even een paar voorbeelden, op persoonlijke schaal. Nogal wat mensen stappen niet over naar ander werk omdat ze niet weten of het wel gaat brengen wat ze willen. Of nodig denken te hebben. Anderen blijven in een ondermijnende relatie hangen omdat ze niet zeker weten of ze het in hun eentje wel redden. Kijk jezelf eens recht in de ogen: hoe behoudend ben jij?
Angst voor het onbekende, bang dat je het niet redt. Met jezelf. En daar spelen andere mensen handig op in. Bange mensen maken mensen bang. Kijk maar om je heen, lees de media er maar op na.
De wereld, het leven doet hiermee een appèl op je: laat je niet gek maken, vind houvast in jezelf. Ontdek je stevigheid, je innerlijke rijkdom, je kracht en kwaliteiten. Dan kun je meebewegen met de ontwikkelingen om je heen, dan zie je de groeikansen, juist als je het oude loslaat.
Weten wat je in je hebt, dìe zekerheid brengt je verder.
Zin in een dag schatgraven in jezelf?  Kom dan zaterdag 25 maart a.s. naar de workshop Rijk van binnen. 
Posted in Geen categorie | Tagged , | Leave a comment

Het licht in jezelf

‘En als wij ons licht laten stralen,
geven we onbewust andere mensen
toestemming om hetzelfde te doen.
Als wij van onze eigen angst bevrijd zijn,
bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen.’

(Uit: Terugkeer naar liefde, van Marianne Williamson)
(Lees hier het hele gedicht)
December, een maand om samen te zijn. Met je geliefde, de dierbaren in gezin en familie. Overal wordt hier naar verwezen; de reclames en kookboeken laten gezellige en warme avonden zien.
Maar dit wordt niet door iedereen zo gevoeld. De feestdagen herinneren soms ook schrijnend aan het verlies. Ouders die er niet meer zijn, het gezin of de relatie die door scheiding uit elkaar is gevallen. Je kunt je in deze maand ook juist heel alleen voelen, teruggeworpen op jezelf.
Dan kan het helpen je te bezinnen op de diepere betekenis van het kerstfeest. Voor mij staat de geboorte van Jezus symbool voor het (her)vinden van licht en liefde in jezelf.  De ster van Bethlehem zie ik als het verlangen, dat je leidt naar die innerlijke bron. Een verlangen om thuis te komen, bij jezelf. Rusten in je eigen veilige en liefdevolle bedding. In je hart ervaar je dan vrede, en verbinding met jezelf, anderen en het Andere.
Boosheid of – angst voor de – pijn weerhoudt je om liefde te ervaren. Je hart zet zich schrap, wil liever het gemis niet voelen. Maar daarmee houd je ook de liefde buiten. Die liefde en pijn gaan immers samen op: de pijn van het gemis zegt alles over de liefde die je hebt gevoeld.
De liefde is echter niet verdwenen met het verlies van de ander. Het is jouw innerlijke bron van liefde die ging stromen, je hart dat zich opende – in aanwezigheid van de ander. Liefde en licht, dat ben jij.
Vind de moed en ga op pad, geleid door je verlangen. Je pijn brengt je bij het licht in jezelf: het brengt je thuis.
Ik wens ons een hartverwarmend kerstfeest!
PS Mocht je het lastig vinden om je eigen licht en liefde weer te ervaren, voel je dan van harte welkom in mijn nieuwe programma: Van bang naar blij – leven in onzekere tijden. We starten op 19 januari 2017. Op een speelse en laagdrempelige manier ontdek je dat je meer bent – en kunt – dan je dacht. Liefdevol en met warme aandacht begeleid door André Meiresonne en mij.
Posted in Geen categorie | Tagged , , , | Leave a comment

Van bang naar blij – in een onzekere wereld

Af en toe heb ik even helemaal geen zin in die kranten. Of Facebook. Zo-veel berichten over angst, boosheid, machteloosheid, wantrouwen. Dan voelt het alsof er iets dreigends op me af komt wat ik niet kan overzien. Waar ik geen controle over heb. En dat heb ik ook niet…
De wereld is enorm in beweging, letterlijk en figuurlijk. Mensen migreren of vluchten naar andere landen, het politieke krachtenveld kantelt soms van de ene op de andere dag, boosheid en angst komt op onverwachte momenten met kracht aan de oppervlakte. Zorg en werk, waar je voorheen op rekende, is opeens niet meer beschikbaar of wordt op een heel andere manier georganiseerd. Weinig is nog voorspelbaar, dat is wel duidelijk.
Hoe ga jij daar mee om? Hou jij je staande? Er komt nogal wat op ons af! Er wordt een steeds groter beroep gedaan op onszelf: flexibiliteit, zelfstandigheid, uithoudingsvermogen, doorzettingsvermogen. Je wordt op jezelf teruggeworpen, maar … wie zorgt nog voor jou?
Misschien trek je je wat terug uit de wereld, maak je je eigen leven klein en overzichtelijk. Misschien sluit je je aan bij andere mensen die zich hetzelfde voelen als jij of jouw angst verwoorden. Of misschien ga je nóg harder werken en je best doen om je leven onder controle te houden. Waar vind jij steun en veiligheid?
De wereld om je heen biedt weinig houvast, en dat is best angstig. Maar in mijn ogen ook hoopvol. Juist omdát je op jezelf wordt teruggeworpen. Want jij bent je wereld! Je ziet de wereld zo groot of klein, angstig of vreugdevol, als jij denkt en voelt.
Denk jij in beperkingen of mogelijkheden? Zie je vooral beren op de weg of heb je een open, onbevangen blik waarmee je steeds nieuwe dingen ontdekt? En beleeft?
Wat heb jij aan kracht, verlangen, kwaliteiten ergens opgeborgen? Waarschijnlijk meer dan je denkt. Want dat denken, tsja…het zijn meestal onze gedachten die ons kleiner houden dan we zijn. En banger.
Wanneer jij de moed opbrengt om voluit te leven, recht uit je hart (met je hoofd als assistent), dan ben je veel minder alleen dan je dacht. En ervaar je steun, houvast, geborgenheid. Bij jezelf, en bij de ander.
Jij weet als geen ander waar je met jezelf aan toe bent. Waar je toe in staat bent. En wat je nodig hebt. Dan kun je jezelf maar beter leren kennen!
Posted in Geen categorie | Tagged , , , , | Leave a comment

Nee is – ook – Ja. En andersom. Neem jezelf serieus.

Jaren geleden was het trending: assertiviteitscursussen om Nee te leren zeggen. Die cursus heb ik nooit gevolgd, maar ik volg inmiddels dagelijks een – gratis – praktijkworkshop: omgaan met mijn eigen pubers. Nooit eerder heb ik zo kunnen leren hoe Nee zeggen eigenlijk een Ja is. En Ja zeggen nogal eens een Nee is…
Herken je dit? Je zegt Nee, of Hou op, maar er wordt niet naar je geluisterd. De ander gaat gewoon door, of doet het de volgende keer rustig weer. Om woedend van te worden! Of verdrietig. Want het voelt alsof de ander geen rekening met je houdt, je niet serieus neemt, je grenzen niet respecteert. Dat is een rotgevoel. En het maakt je machteloos.
Onlangs gebeurde het weer. Ik had tegen mijn kinderen – volgens mij – heel duidelijk gezegd dat ik bepaald gedrag ab-so-luut niet meer wilde hebben. Omgeven met argumenten, hopend op de redelijkheid en empathie van de ander. Maar die eigenschappen zijn nog niet zo volgroeid bij pubers… Het gebeurde dus weer. En weer. Ongeacht mijn ‘strategie’. Tijd voor zelfonderzoek.
Waar kwam mijn Nee vandaan? Hoe waarachtig – en krachtig – was de Nee eigenlijk? En vooral: hoe duidelijk? Ik had wel duidelijk gesproken ja, met luide stem en een serieus gezicht. Maar wat bleek? Ik kon de Nee niet voelen…
Die Nee kwam uit mijn hoofd. Zoiets doe je niet, mag niet, hoort niet. Maar van wie komen die overtuigingen? Ik kwam er al gauw achter: (nog) niet van mezelf. En daardoor kon ik het niet uit de grond van mijn hart zeggen. Mijn Nee had geen bodem, geen poot om op te staan. Een machteloos gevoel. En dat voelen pubers… *
Maar ik ontdekte nog iets in de diepte: ik vind het nog altijd heel spannend om Nee te zeggen tegen mijn kinderen. Want ik wil dat ze me een toffe moeder vinden, geen last hebben van de scheiding, èn ik kan er stiekem niet goed tegen als ze zich van me afkeren of me afkeuren. Die Nee kwam dan wel, maar ik zwakte het al snel weer af. Werd gauw weer die soepele, meedenkende mama, met een warm hart en open geest. En zei ik maar weer Ja. Dat wordt wel een heel vage boodschap…
Voelen dat je bang bent en toch trouw blijven aan jezelf, vereist een moedig hart. Ontdekken waar je bang voor bent en onderzoeken of dat – nu nog – klopt. Want meestal klopt dat niet. Vaak is het een oude kinderlijke groef, gevormd door angstige ervaringen in je verleden. Onbewust gedraag je je als een kind. En dat is moeilijk serieus te nemen, zeker door pubers…
En daar zit de sleutel: want in hoeverre neem ik mijn Nee serieus? Of mijn Ja? Klopt die met wie ik ben, kan ik ‘m voelen? Mijn moedige hart speelt hier ook de hoofdrol: durven voelen hoe hun gedrag mij nu raakt. Zodat ik bij mijn volwassen Ja of Nee kan. En ze vervolgens handen en voeten kan geven zodat die Ja of Nee vervolgens heel helder, praktisch en stevig zijn. Niet gebaseerd op drijfzand, maar op stevige grond.
Dat is niet alleen voor mij fijn, maar vooral ook voor de kinderen. Een helder Ja of Nee geeft houvast, richting en veiligheid, en daarmee neem ik hun groeiproces en zoektocht serieus! Dan zeg ik Ja tegen mezelf, èn tegen hen, door een krachtig en waarachtig Nee te laten horen. En te leven.
Ik hou zielsveel van ze en ben ze dankbaar, die bijzondere, eigenwijze, krachtige jonge mensen. En soms wil ik ze echt achter het behang plakken, dan kijk ik uit naar hun volwassenheid. En naar de mijne.
* In dit artikel figureren pubers, maar je kunt hier willekeurig ieder ander voor in de plaats zetten. Een ander kan alleen jou en jouw grenzen serieus nemen en respecteren, als jij dat zelf doet. Als jij ze leeft, voelbaar en concreet. Waarmee je ook de ander serieus neemt.
Wil jij jezelf serieus nemen? Ik help je graag. Kijk naar een passende vorm in mijn Aanbod!
Posted in Geen categorie | Tagged , , , , | Leave a comment