Zin in je leven, zin in je werk

Ergens zin in hebben, hoe fijn is dat? Je voelt je vitaal, je ogen stralen, vlinders vliegen in je buik, je lijf voelt soepel, je ademhaling is vrij. Hoe anders is het als je met tegenzin iets moet doen, of helemaal geen zin hebt ergens in. Je voelt je moe en stroperig, je ogen staren wat in het oneindige, er ligt een steen op je maag, je lijf voelt stijf, je hebt het benauwd. Een wereld van verschil, en heb je daar zelf wel invloed op?
Zin in je leven, oftewel levenslust, daar hoef je niets voor te doen. Alle levende wezens hebben een soort oerdrang om te leven, uit te groeien tot wie hij/zij/het is. De plantenwereld en de dierenwereld, met uitzondering van de diersoort mens, laat die stuwende stroom gebeuren en wordt als vanzelf wat ie is. Zonder er bij na te denken, zonder dit proces te hinderen.
Waarom kun je die levenslust dan soms helemaal niet voelen? Je kent vast wel van die momenten dat je de motivatie niet voelt om iets nieuws te gaan ondernemen, naar je werk te gaan, die afspraak te maken, je oude hobby op te pakken. Of dat je juist graag iets wilt gaan doen maar het tóch niet doet, de zin er niet van inziet, of eigenlijk niet weet waarom je het niet doet. Of je hebt nergens meer zin in en voelt je depressief.
Je natuurlijke levensenergie wordt als het ware geblokkeerd of afgeknepen. Die stuwende kracht van binnen, die zorgt voor kriebels in je buik, een schaterlach of een diep vervuld gevoel van verbinding, wordt ergens tegengehouden of in toom gehouden. Soms met zoveel moeite dat je er doodmoe en opgebrand van raakt.
Die blokkade zit in je hoofd. Het zijn conclusies en overtuigingen van ooit, die jou waarschuwen voor naderend gevaar. En daarom doe je het niet: zeggen wat je graag wilt (dat vinden ze stom), zeggen dat je iets niet wilt (dan wordt iemand boos), van baan veranderen (ik weet wat ik heb, maar niet wat ik krijg), een vreugdedansje maken (Doe normaal, iedereen kijkt!). Of je houdt jezelf klein: dat kan ik niet, daarmee ben ik anderen tot last, ze begrijpen me toch niet, ze zitten niet op mij te wachten.
We geloven nogal eens wat een ander zegt over onszelf. Over wat je wel of niet kunt, wat je wel of niet mag, een waardeoordeel: afkeuring èn complimentjes. Zonder er bij stil te staan, neem je de mening van de ander over en ga je je er naar gedragen. Dat begint heel vroeg in je leven: je had als heel jong mens nog geen andere referentie dan je directe omgeving. Dat moet dan wel waar zijn. Om het vervolgens heel lang te blijven geloven.
Daarmee geef je ongemerkt de ander jouw leven in handen. Niet zo gek dat je daar – onbewust – totaal geen zin in hebt of de zin er niet van in ziet! Een ander kan alleen maar vanuit eigen referentiekader een oordeel hebben over jou. En dat is per definitie een ander wereldbeeld en een andere waarheid dan de jouwe. Niemand is zoals jij bent!
Sta eens stil bij jezelf als je tot stilstand komt in je leven. Als de motivatie of zin in je leven je gaat ontbreken, leg dan je oor eens te luisteren bij jezelf. Welke waarschuwingen hoor je klinken in je hoofd? Welke verlangende fluisteringen hoor je in je hart? Hoe zet je lijf zich schrap tegen het verlangen om te leven? Je zult nog versteld staan wat je ontdekt.
Zin in je leven, je hebt het van nature. Laat je het toe?
Posted in Geen categorie | Tagged , , , | Leave a comment

Een ander helpen – voor wie doe je dat eigenlijk?

Een ander helpen, hoe fijn kan dat zijn. Iets uitzoeken of regelen voor een ander, een goed doordacht advies geven, iemand in bescherming nemen; dat geeft meestal een goed gevoel. Totdat blijkt dat de ander jou helemaal niet dankbaar is, zich verzet tegen je adviezen of zelfs boos wordt om al jouw bemoeizucht. Hoe kan dat nou, je wilt toch alleen maar helpen? Voor je het weet voel je je gefrustreerd, verdrietig, machteloos of boos. Je helpt de ander – en jezelf – van de wal in de sloot.
Een voorbeeld. Ik zie aankomen dat het mobieltje van mijn dochter dreigt te worden afgesloten. Ik waarschuw haar op velerlei manieren maar ze lijkt het niet op te pakken. De factuur is nog niet betaald en de afsluitdatum nadert. Zij is geslaagd voor haar eindexamen, heerlijk aan het feesten en bezig met geld verdienen. Ze denkt blijkbaar nergens aan. Ik begin me steeds meer zorgen te maken èn me op te winden over haar lakse gedrag. Waarom doet ze het niet gewoon?
Voor ik het in de gaten heb loop ik met een probleem rond. Gevolg: een piekerend hoofd en een hoop stress in mijn lijf. Wat een rotgevoel! Totdat ik besef: daar ga ik weer. Deze ken ik van mezelf! Stop. Waar ben ik mee bezig?
Ongemerkt was ik in haar schoenen gestapt. Als het mij zou overkomen, dan zou ik er heel erg van balen. Ik wil haar die frustratie besparen! En ik wil haar niet zien lijden, mijn moederhart krimpt op voorhand al ineen. Als zij nou die rekening betaalt, dan ben ik van dat rotgevoel af…
Dieper voelend bemerk ik er nog een. Ik voel me door haar niet serieus genomen. Blijkbaar vindt ze mijn advies niet belangrijk genoeg! Daar ben ik boos over. En onder de boosheid voel ik me klein en verdrietig worden. Als ze nou doet wat ik zeg, dan ben ik van dat rotgevoel af…
Soms help je het meest door niet te helpen… Toen ik mijn eigenbelang eenmaal doorhad, heb ik dochterlief losgelaten. Toen kon ik pas helder zien: door voor mijn kinderen te blijven denken en ze te willen helpen, help ik ze niet naar volwassenheid. Zelfvertrouwen en autonomie moet je gaan ervaren. Met vallen en opstaan. En misschien juist wel even zonder mobieltje.
Wat echt helpt is onvoorwaardelijke hulp. En gek genoeg betekent dat soms: niet helpen. Zonder eigenbelang zie je duidelijker wat de ander ècht nodig heeft. Hulp waarmee je de ander niet afhankelijk houdt van jou, maar juist helpt zichzelf te helpen.
Posted in Geen categorie | Tagged , , , | Leave a comment

Je thuis voelen – durf je het aan?

Je thuis voelen, een vanzelfsprekende behoefte. Maar hoe voelt dat eigenlijk: thuis? Je staat er vaak pas bij stil als je het mist. Herkenbaar door een vaag gevoel van heimwee, of een hartstochtelijk verlangen. Maar naar wie of wat eigenlijk? En hoe bereik je dat?
Veel mensen zijn letterlijk op drift in de wereld, hun thuisbasis ontvlucht en ver weg. Voor hen is het verlangen naar thuis rauw en heftig, en heel concreet. Tegelijkertijd voelen veel Nederlanders zich de laatste tijd minder thuis of bedreigd in hun thuisland, juist door de instroom van deze mensen.
Onlangs las ik over een onderzoek naar het thuisgevoel, onder 100 mensen van uiteenlopende komaf. Hun eerste voorbeelden kwamen, vanzelfsprekend, uit hun eigen leven en context en waren heel divers en vertaald in allerlei concrete vormen. We verlangen naar een bepaalde plek, een mens, een geur, een identiteit, cultuur of land.
In essentie bleek het voor al deze mensen echter te gaan om een gevoel: dat je je verbonden en geliefd weet. Dat je herkend en gekend wordt. Dat je voelt dat je erbij hoort, dat het veilig en vertrouwd is.
Dit gevoel blijkt niet afhankelijk te zijn van de context. Je verbonden en geliefd weten is een universeel verlangen waarin we elkaars gelijke zijn. Ongeacht afkomst, huidskleur of geloofsovertuiging. Deze behoefte aan werkelijk ontmoeten en ontmoet worden overstijgt de uiterlijke of culturele verschillen. Het mens-zijn is verbindend: het verlangen mens te zijn onder de mensen.
Er is echter één vraag: durf je het ook? Durf je je te openen voor een ander, je te verbinden met een ander, je te laten kennen? Dat blijkt nog niet zo gemakkelijk. Want misschien vind je jezelf zoveel liefde niet waard, ben je bang dat je er iets voor moet doen of juist iets voor moet laten.
En dan blijkt dat je het thuisgevoel nog dichter bij huis moet zoeken: bij jezelf. Pas als je je veilig en geliefd voelt bij jezelf, zonder voorwaarden, dan kun je je thuis voelen bij een ander of ergens anders. In die volgorde.
Lees hier ter inspiratie het gedicht over de weg naar huis: Thuis
Posted in Geen categorie | Tagged , , , , | Leave a comment

Hebben is houden. Zekerheid brengt je verder – of juist niet?

Hebben is houden. Weten wat je hebt voelt immers veilig en  – vaak – vertrouwd. Zekerheid hebben we tot op bepaalde hoogte allemaal nodig: een veilig dak boven je hoofd, voldoende te eten, mensen die van je houden. Hoe meer basisbehoeften zijn vervuld, hoe meer je je kunt ontplooien. Ergens in deze behoeftepiramide (van Maslow) kantelt echter het principe: dan wordt vasthouden aan wat je hebt een beperking. Angst om iets te verliezen houdt je dan juist gevangen.
Het gebeurt op wereldschaal, het gebeurt in jezelf: als je bang bent ga je muren bouwen. Letterlijk of figuurlijk. Mensen die anders zijn mogen het land – of jouw hart – niet meer in, we vrezen steeds meer het onbekende. Maar hou je met die muren mensen en ‘bedreigingen’ buiten, of sluit je jezelf op?
Even een paar voorbeelden, op persoonlijke schaal. Nogal wat mensen stappen niet over naar ander werk omdat ze niet weten of het wel gaat brengen wat ze willen. Of nodig denken te hebben. Anderen blijven in een ondermijnende relatie hangen omdat ze niet zeker weten of ze het in hun eentje wel redden. Kijk jezelf eens recht in de ogen: hoe behoudend ben jij?
Angst voor het onbekende, bang dat je het niet redt. Met jezelf. En daar spelen andere mensen handig op in. Bange mensen maken mensen bang. Kijk maar om je heen, lees de media er maar op na.
De wereld, het leven doet hiermee een appèl op je: laat je niet gek maken, vind houvast in jezelf. Ontdek je stevigheid, je innerlijke rijkdom, je kracht en kwaliteiten. Dan kun je meebewegen met de ontwikkelingen om je heen, dan zie je de groeikansen, juist als je het oude loslaat.
Weten wat je in je hebt, dìe zekerheid brengt je verder.
Zin in een dag schatgraven in jezelf?  Kom dan zaterdag 25 maart a.s. naar de workshop Rijk van binnen. 
Posted in Geen categorie | Tagged , | Leave a comment

Het licht in jezelf

‘En als wij ons licht laten stralen,
geven we onbewust andere mensen
toestemming om hetzelfde te doen.
Als wij van onze eigen angst bevrijd zijn,
bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen.’

(Uit: Terugkeer naar liefde, van Marianne Williamson)
(Lees hier het hele gedicht)
December, een maand om samen te zijn. Met je geliefde, de dierbaren in gezin en familie. Overal wordt hier naar verwezen; de reclames en kookboeken laten gezellige en warme avonden zien.
Maar dit wordt niet door iedereen zo gevoeld. De feestdagen herinneren soms ook schrijnend aan het verlies. Ouders die er niet meer zijn, het gezin of de relatie die door scheiding uit elkaar is gevallen. Je kunt je in deze maand ook juist heel alleen voelen, teruggeworpen op jezelf.
Dan kan het helpen je te bezinnen op de diepere betekenis van het kerstfeest. Voor mij staat de geboorte van Jezus symbool voor het (her)vinden van licht en liefde in jezelf.  De ster van Bethlehem zie ik als het verlangen, dat je leidt naar die innerlijke bron. Een verlangen om thuis te komen, bij jezelf. Rusten in je eigen veilige en liefdevolle bedding. In je hart ervaar je dan vrede, en verbinding met jezelf, anderen en het Andere.
Boosheid of – angst voor de – pijn weerhoudt je om liefde te ervaren. Je hart zet zich schrap, wil liever het gemis niet voelen. Maar daarmee houd je ook de liefde buiten. Die liefde en pijn gaan immers samen op: de pijn van het gemis zegt alles over de liefde die je hebt gevoeld.
De liefde is echter niet verdwenen met het verlies van de ander. Het is jouw innerlijke bron van liefde die ging stromen, je hart dat zich opende – in aanwezigheid van de ander. Liefde en licht, dat ben jij.
Vind de moed en ga op pad, geleid door je verlangen. Je pijn brengt je bij het licht in jezelf: het brengt je thuis.
Ik wens ons een hartverwarmend kerstfeest!
PS Mocht je het lastig vinden om je eigen licht en liefde weer te ervaren, voel je dan van harte welkom in mijn nieuwe programma: Van bang naar blij – leven in onzekere tijden. We starten op 19 januari 2017. Op een speelse en laagdrempelige manier ontdek je dat je meer bent – en kunt – dan je dacht. Liefdevol en met warme aandacht begeleid door André Meiresonne en mij.
Posted in Geen categorie | Tagged , , , | Leave a comment

Van bang naar blij – in een onzekere wereld

Af en toe heb ik even helemaal geen zin in die kranten. Of Facebook. Zo-veel berichten over angst, boosheid, machteloosheid, wantrouwen. Dan voelt het alsof er iets dreigends op me af komt wat ik niet kan overzien. Waar ik geen controle over heb. En dat heb ik ook niet…
De wereld is enorm in beweging, letterlijk en figuurlijk. Mensen migreren of vluchten naar andere landen, het politieke krachtenveld kantelt soms van de ene op de andere dag, boosheid en angst komt op onverwachte momenten met kracht aan de oppervlakte. Zorg en werk, waar je voorheen op rekende, is opeens niet meer beschikbaar of wordt op een heel andere manier georganiseerd. Weinig is nog voorspelbaar, dat is wel duidelijk.
Hoe ga jij daar mee om? Hou jij je staande? Er komt nogal wat op ons af! Er wordt een steeds groter beroep gedaan op onszelf: flexibiliteit, zelfstandigheid, uithoudingsvermogen, doorzettingsvermogen. Je wordt op jezelf teruggeworpen, maar … wie zorgt nog voor jou?
Misschien trek je je wat terug uit de wereld, maak je je eigen leven klein en overzichtelijk. Misschien sluit je je aan bij andere mensen die zich hetzelfde voelen als jij of jouw angst verwoorden. Of misschien ga je nóg harder werken en je best doen om je leven onder controle te houden. Waar vind jij steun en veiligheid?
De wereld om je heen biedt weinig houvast, en dat is best angstig. Maar in mijn ogen ook hoopvol. Juist omdát je op jezelf wordt teruggeworpen. Want jij bent je wereld! Je ziet de wereld zo groot of klein, angstig of vreugdevol, als jij denkt en voelt.
Denk jij in beperkingen of mogelijkheden? Zie je vooral beren op de weg of heb je een open, onbevangen blik waarmee je steeds nieuwe dingen ontdekt? En beleeft?
Wat heb jij aan kracht, verlangen, kwaliteiten ergens opgeborgen? Waarschijnlijk meer dan je denkt. Want dat denken, tsja…het zijn meestal onze gedachten die ons kleiner houden dan we zijn. En banger.
Wanneer jij de moed opbrengt om voluit te leven, recht uit je hart (met je hoofd als assistent), dan ben je veel minder alleen dan je dacht. En ervaar je steun, houvast, geborgenheid. Bij jezelf, en bij de ander.
Jij weet als geen ander waar je met jezelf aan toe bent. Waar je toe in staat bent. En wat je nodig hebt. Dan kun je jezelf maar beter leren kennen!
Posted in Geen categorie | Tagged , , , , | Leave a comment

Nee is – ook – Ja. En andersom. Neem jezelf serieus.

Jaren geleden was het trending: assertiviteitscursussen om Nee te leren zeggen. Die cursus heb ik nooit gevolgd, maar ik volg inmiddels dagelijks een – gratis – praktijkworkshop: omgaan met mijn eigen pubers. Nooit eerder heb ik zo kunnen leren hoe Nee zeggen eigenlijk een Ja is. En Ja zeggen nogal eens een Nee is…
Herken je dit? Je zegt Nee, of Hou op, maar er wordt niet naar je geluisterd. De ander gaat gewoon door, of doet het de volgende keer rustig weer. Om woedend van te worden! Of verdrietig. Want het voelt alsof de ander geen rekening met je houdt, je niet serieus neemt, je grenzen niet respecteert. Dat is een rotgevoel. En het maakt je machteloos.
Onlangs gebeurde het weer. Ik had tegen mijn kinderen – volgens mij – heel duidelijk gezegd dat ik bepaald gedrag ab-so-luut niet meer wilde hebben. Omgeven met argumenten, hopend op de redelijkheid en empathie van de ander. Maar die eigenschappen zijn nog niet zo volgroeid bij pubers… Het gebeurde dus weer. En weer. Ongeacht mijn ‘strategie’. Tijd voor zelfonderzoek.
Waar kwam mijn Nee vandaan? Hoe waarachtig – en krachtig – was de Nee eigenlijk? En vooral: hoe duidelijk? Ik had wel duidelijk gesproken ja, met luide stem en een serieus gezicht. Maar wat bleek? Ik kon de Nee niet voelen…
Die Nee kwam uit mijn hoofd. Zoiets doe je niet, mag niet, hoort niet. Maar van wie komen die overtuigingen? Ik kwam er al gauw achter: (nog) niet van mezelf. En daardoor kon ik het niet uit de grond van mijn hart zeggen. Mijn Nee had geen bodem, geen poot om op te staan. Een machteloos gevoel. En dat voelen pubers… *
Maar ik ontdekte nog iets in de diepte: ik vind het nog altijd heel spannend om Nee te zeggen tegen mijn kinderen. Want ik wil dat ze me een toffe moeder vinden, geen last hebben van de scheiding, èn ik kan er stiekem niet goed tegen als ze zich van me afkeren of me afkeuren. Die Nee kwam dan wel, maar ik zwakte het al snel weer af. Werd gauw weer die soepele, meedenkende mama, met een warm hart en open geest. En zei ik maar weer Ja. Dat wordt wel een heel vage boodschap…
Voelen dat je bang bent en toch trouw blijven aan jezelf, vereist een moedig hart. Ontdekken waar je bang voor bent en onderzoeken of dat – nu nog – klopt. Want meestal klopt dat niet. Vaak is het een oude kinderlijke groef, gevormd door angstige ervaringen in je verleden. Onbewust gedraag je je als een kind. En dat is moeilijk serieus te nemen, zeker door pubers…
En daar zit de sleutel: want in hoeverre neem ik mijn Nee serieus? Of mijn Ja? Klopt die met wie ik ben, kan ik ‘m voelen? Mijn moedige hart speelt hier ook de hoofdrol: durven voelen hoe hun gedrag mij nu raakt. Zodat ik bij mijn volwassen Ja of Nee kan. En ze vervolgens handen en voeten kan geven zodat die Ja of Nee vervolgens heel helder, praktisch en stevig zijn. Niet gebaseerd op drijfzand, maar op stevige grond.
Dat is niet alleen voor mij fijn, maar vooral ook voor de kinderen. Een helder Ja of Nee geeft houvast, richting en veiligheid, en daarmee neem ik hun groeiproces en zoektocht serieus! Dan zeg ik Ja tegen mezelf, èn tegen hen, door een krachtig en waarachtig Nee te laten horen. En te leven.
Ik hou zielsveel van ze en ben ze dankbaar, die bijzondere, eigenwijze, krachtige jonge mensen. En soms wil ik ze echt achter het behang plakken, dan kijk ik uit naar hun volwassenheid. En naar de mijne.
* In dit artikel figureren pubers, maar je kunt hier willekeurig ieder ander voor in de plaats zetten. Een ander kan alleen jou en jouw grenzen serieus nemen en respecteren, als jij dat zelf doet. Als jij ze leeft, voelbaar en concreet. Waarmee je ook de ander serieus neemt.
Wil jij jezelf serieus nemen? Ik help je graag. Kijk naar een passende vorm in mijn Aanbod!
Posted in Geen categorie | Tagged , , , , | Leave a comment

STOP!

Nieuwe bergschoenen: check. Sterretje in autoruit laten repareren: check. Vakantiekleren wassen: ehm, donderdag? Of toch vrijdag? Kwartaalomzet: bijna klaar. Nieuwsbrief schrijven: HELP!
Vorige week werd ik heel onrustig. Naarmate de vakantie nadert, ploppen er steeds meer dingen in mijn hoofd die nog moeten gebeuren voordat ik weg ga. Opschrijven dan maar, een lijstje maken. Dat geeft overzicht. En het voelt heerlijk als ik weer iets kan doorstrepen. Maar ook het lijstje geeft nu stress. Want ik ga binnenkort weg en er staat nog van alles op. Zoals het schrijven van deze nieuwsbrief…
Het thema weet ik ergens wel. Iets met stoppen, waardoor je anders (opnieuw!) kunt kijken en voelen, waardoor je meer geniet en ziet. Van jezelf, je dierbaren, de zomer, je vakantiebestemming.
Ik staar naar het scherm en krijg geen inspiratie. De druk loopt op, want ik heb alleen vandaag nog wat tijd hiervoor. Ik heb de neiging om het uit te stellen: eerst nog dat mailtje, een boek bestellen, die tekst van een vriendin redigeren. Ook acties van mijn to-do-lijstje, dat wel. Maar die nieuwsbrief komt er zo niet.
STOP! Ik roep mezelf tot de orde. Wat gebeurt hier? Normaal gesproken vind ik het namelijk erg leuk om met jullie te delen wat ik ervaar aan het leven, met welke vragen ik rondloop en welke inzichten ik daarmee opdoe. Maar vandaag niet.
Ik leun achterover en kijk van een afstandje naar mezelf. En ineens zie ik het mezelf doen: ik moet van alles. Deze nieuwsbrief moet nu, vind ik zelf. En doordat ik er een ‘moetje’ van maak, is al m’n plezier en inspiratie weg. Voelt het als een klus.
Ik maak nog een kop koffie, leg mijn to-do-lijstje uit het zicht en neem mijn eigen thema ter harte. Ik stop met moeten, duik in mijn binnenwereld en voel weer waar ik naar verlang, wat ik wil: genieten! Van mezelf, van de lieverds in mijn leven, van de zomer. En van jullie! Ik zie jullie nu weer voor me, en met een glimlach op mijn gezicht begin ik dit bericht te schrijven.
Geniet van een moeiteloze zomer!
Posted in Geen categorie | Tagged , , | Leave a comment

Heb jij de waarheid in pacht?

Jouw waarheid voelt als de enig echte. En dat klopt ook. De enig echte voor jou. Dit is hoe jij de wereld beleeft. En niemand kan zeggen dat dat niet waar is. Het gaat mis als je denkt dat deze waarheid ook voor anderen geldt, of moet gelden. Als jij jouw waarheid – meestal onbewust – gaat opleggen aan anderen. Of andersom. Een voorbeeld
Ik voel me niet lekker. Mijn lijf voelt stram, ik zeg weinig, mijn gezicht is vertrokken in een frons. Ergens van binnen voel ik onrust, ik voel me afwezig en opgesloten in mezelf. Een ontmoeting gisteren heeft me geraakt..
Een vriendin voelt mijn afwezigheid en vraagt wat er met me is. Ik vertel hoe ik me voel, probeer te verwoorden wat er geraakt is, maar kan er nog niet helemaal bij. Ze wil me helpen, wil wat doen, is bezorgd. En komt vervolgens met een krachtig advies. Hoe ik hier weer uit kan komen, terug in mijn zelfbewustzijn, weer in contact met de omgeving. En met haar.
Het tegenovergestelde gebeurt. Ik verstrak nog meer, trek me verder terug, de pijn dringt zich aan me op maar de tranen komen niet meer. Het opgesloten gevoel wordt sterker. Ik voel me alleen, niet begrepen, en opeens doodmoe. Ik wil dat dit gesprek stopt. Ik kan niet meer bij mijn eigen verhaal komen nu ik me opeens moet verplaatsen in de wereld van mijn vriendin. Haar advies, haar oplossing. Maar niet de mijne…
Herken je dit? Vanuit bezorgdheid, oprechte betrokkenheid en een liefdevol hart wil je de ander helpen. En kom je met adviezen: ‘Als ik jou was, dan zou ik …’ Of je slaat dit – nog enigszins relativerende – zinnetje over en gaat gelijk over tot de waarheid: dit gaat jou helpen, luister! Hoe meer de ander jou aan het hart gaat, hoe nadrukkelijker je gaat praten. Tenminste, dat gebeurt bij mij. Als ik bijvoorbeeld moe ben, en mijn professionele begeleiderspet niet op heb, dan kan ik zo maar de ander willen vertellen wat volgens mij het beste werkt. Natuurlijk in het belang van de ander. Denk ik. Maar ik ben die ander niet…
Mijn belevingswereld is uniek. De jouwe ook. We kunnen hetzelfde meemaken en er een volstrekt andere betekenis aan geven. Waardoor je het ook volkomen anders beleeft: mensen die hard praten zijn agressief. Of juist enthousiast? Als iemand niet direct op een app reageert, word je genegeerd en niet serieus genomen. Of word je juist serieus genomen als iemand de tijd neemt om zorgvuldig te antwoorden? Als een ander adviezen geeft is dat dwingend. Of vind je het juist liefdevol?
Die betekenissen bouw je in de loop van je leven op: een uniek combi van jouw ervaringen, kwaliteiten, voorkeuren, kwetsbaarheid, familie, omgeving, cultuur. Die betekenissen heb je nodig om grip te krijgen op wat je meemaakt: ‘Oh, zit dat zo. Als ik grapjes maak, krijg ik aandacht (of leid ik de aandacht van mezelf af). Als ik zeg wat ik voel, vinden mensen me stom. Als ik voor iemand zorg, dan vindt die me lief. Als ik glimlach, maak ik anderen blij. Als iemand boos kijkt, kan ik maar beter mijn mond dicht houden.’
Betekenissen – met bijbehorende conclusies – maken je wereld overzichtelijk. Ze geven richting aan je leven, grip op de wereld en jezelf, ze helpen je om jezelf en de mensen om je heen te begrijpen. Je kunt dan immers keuzes maken, en je gedrag bepalen. Jouw keuzes, jouw gedrag, op basis van jouw overtuigingen.
Gelukkig heb je deze overtuigingen, want anders zou je ieder moment opnieuw afwegingen moeten maken, beslissingen moeten nemen, bewust moeten kiezen hoe je nu eens zult reageren of handelen. Doodvermoeiend! En bijna onmogelijk om zó bewust te leven.
Deze onbewuste overtuigingen zorgen echter voor de grootste verwarring! Je gaat er van uit dat je weet wat de ander bedoelt, of waarom iemand doet zoals ie doet. En dat de ander weet wat jij bedoelt. Of verwacht. Of nodig hebt. Reken er maar niet op…
Ook – of juist – als je elkaar al heel lang en goed kent, heb je aannames over hoe de ander in elkaar zit, hoe die zich voelt en wat de ander nodig zou hebben. Waarmee je de ander – en jezelf – vast zet in een idee, een plaatje. Meestal het begin van gedoe.
Relaties, in welke vorm dan ook, worden een stuk boeiender met een ‘leeg hoofd’ en een open hart. Als je niets van te voren invult*, dan kun je altijd iets nieuws ontdekken. Ieder mens heeft immers een ander facet van de waarheid in pacht. En samen vormen we een kleurrijk en boeiend geheel! Laat je verrassen, we kunnen veel van elkaar leren. Ben je ook zo nieuwsgierig?
* Verwacht niet dat je altijd leeg en open naar de ander kijkt. Dat lukt eigenlijk niemand! Je kunt immers niet niet-interpreteren… Maar als je dit weet kun je – in tweede instantie – opnieuw kijken. En luisteren. Ieders verhaal doet er toe. Net als het jouwe.
Posted in Geen categorie | Tagged , , | Leave a comment

Waarom pijn fijn kan zijn

Het is een bekende uitdrukking: pijn is fijn. Meestal cynisch bedoeld. Want natuurlijk is pijn niet fijn. Je trekt niet voor niets je vinger terug als je je brandt. Een eerste reflex is: wegwezen! En toch gaat mijn komende boek ‘Het moedige hart’ in essentie over pijn. Juist vanwege die (onbewust aangeleerde) reflex. Want het niet durven, kunnen of willen voelen van pijn is de oorzaak van heel veel ‘gedoe’ en problemen in je leven. Met jezelf, in je relatie, je familie of met je kinderen. Met je baas, je collega’s of je medewerkers.
Wat denk je van ruzie, jaloezie, frustratie, teleurstelling, depressie, moeheid, stress, uitputting (burn-out), eenzaamheid? Twijfel, onzekerheid, oordelen, kritiek, wantrouwen, piekeren, perfectionisme, ongeduld, ergernis, verwijten?
Oude pijn
Hier ligt allemaal angst voor pijn aan ten grondslag. En het gekke is: het is angst voor oude pijn, pijn die we ooit als kind hebben gevoeld en bang zijn weer te voelen. Pijn die je je niet eens meer kunt herinneren maar die je wel wilt vermijden! Door de angst voor die oude pijn creëer je juist nieuwe pijn. Pijn wegdrukken zorgt er juist voor dat – ongewild en onbewust – eenzelfde soort pijnlijke situatie je steeds weer ‘overkomt’. Wat een paradox…
Onbewuste overlevingsmechanismen
En daarom leg ik bij voorkeur ‘de vinger op de zere plek’. Uiteraard met alle respect voor je angst. Want als jij je weer kunt herinneren voor welke pijn je bang bent (geweest) dan kun je je aangeleerde reflexen, de bekende overlevingsmechanismen, opheffen. Je kunt als volwassene gaan zorgen voor het gekwetste kind in jezelf. Want dat gekwetste kind dragen we allemaal bij ons, niemand uitgezonderd. Dat heeft niets te maken met IQ of opleiding. En ook niet met een slechte opvoeding…
Eigen verantwoordelijkheid
Als je verantwoordelijkheid neemt voor het gekwetste kind in jezelf dan heb je de automatische en vaak onbewuste overlevingsstrategieën niet meer nodig. Je gaat niet langer door met iets wat niet meer goed voor je is. Een baan, een relatie, een vastgeroeste gewoonte. Door naar je oude pijn te gaan, voorkom je nieuwe pijn of drama’s.
Een paar herkenbare overlevingsstrategieën (in werkelijkheid heeft iedereen een eigen, unieke manier van overleven):
niets meer verwachten, alles alleen of zelf doen, boos worden op de ander of iets anders, net doen alsof er niets aan de hand is (jezelf groot houden), heel hard werken, veel eten, drinken, roken, gamen, seks, sporten of tv-kijken, vooral zorgen voor de anderen, veel praten (en niets zeggen), of juist zwijgen, gezelschap vermijden, grapjes maken (al dan niet met een ondertoon van cynisme of sarcasme).
Kan het dan niet zonder pijn?
Dat herinneren van die oude pijn gaat niet over het begrijpen via je hoofd. Want je hoofd wil er eigenlijk helemaal niet aan. Die zorgt er juist voor dat we de pijn niet meer hoeven te voelen! Ons hoofd is het creatieve brein achter onze aangeleerde reflexen. Het is heel slim in het bedenken van manieren om pijn te vermijden. Zonder dat je het in de gaten hebt. De meest overtuigende gedachten en argumenten komen langs. Ons hoofd is bang, ons moedige hart niet…
Durf te ervaren
Je bange hoofd heeft ervaringen nodig, want het heeft de reflex immers vroeger ook gebaseerd op ervaring. Als jij – met je moedige hart – durft te ervaren dat de pijn niet meer van nu is, en dat je nu als volwassene heel goed in staat bent om voor jezelf te zorgen, dan wordt je hoofd steeds rustiger.
Ik wil overigens helemaal niet zeggen dat iedereen altijd maar die oude pijn moet doorleven. De pijnlijke ervaringen kunnen zo traumatisch zijn geweest dat het doorleven echt te angstig is. Dan ga ik met de ander altijd op zoek naar innerlijke hulpbronnen en houvast, om een zo sterk mogelijk gevoel van veiligheid te gaan ervaren in het dagelijks leven.
Nooit meer pijn? Kwetsbaar of raakbaar
Het betekent niet dat je nooit meer pijn voelt. Die draag je met je mee. Wat wel verandert is de manier waarop je er mee omgaat. Als je voelt dat je geraakt wordt, kun je steeds bewuster kiezen voor gedrag dat jou en je levensdoelen ondersteunt in plaats van ondermijnt. Je wordt niet meer onbewust geleefd door je reflexen, je hebt zelf de regie in handen. En je wordt raakbaar (dat is voor mij iets anders dan kwetsbaar). Je durft je te laten raken door het leven, je voelt namelijk ook weer meer ontroering, liefde, vreugde, passie, levenslust, contact. En je kunt je hoofd en energie weer gebruiken voor de doelen in je leven die er echt toe doen.
Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment