Over ezels en het nut van gewoontes

Geplaatst op 29 juli 2011 door Carla
Dit keer (het is vakantietijd!) geen artikel van mij, maar een prachtig verhaal dat exact aangeeft wat mij inspireert om mensen uit hun impasse te helpen, hun beperkende overtuigingen te doorbreken en weer baas te worden over hun eigen leven.
Het verhaal is afkomstig van www.zinnigeverhalen.nl. Inspirerend? Kijk dan eens op hun site, die kan ik van harte aanbevelen!

De tiende ezel

Er was eens, lang geleden, een Indische boer die tien ezels had waarmee hij op het land werkte.
Op een avond na een lange dag zwoegen en zweten – want Indische boeren werken van vóór zonsopgang tot ná zonsondergang met slechts enkele uren onderbreking voor de grote middaghitte – nam hij de ezels mee terug naar huis en maakte ze vast aan palen die voor dat doel in de grond waren geslagen. Nadat hij er negen had vastgebonden, merkte hij tot zijn schrik dat hij het tiende touw verloren was, zodat hij niets had om de laatste ezel mee vast te leggen.
Wat nu? Goede raad was duur!
Plotseling zag de boer dat er even verderop onder een boom een sadhu zat te mediteren – een zwervende monnik. Eerbiedig ging hij op hem af en wachtte totdat de sadhu zijn meditatie beëindigd had. Toen vroeg hij hem om toestemming voor het stellen van een vraag en nadat de sadhu belangstellend vroeg wat die vraag was, legde de boer het probleem van de negen touwen en de tien ezels aan hem voor. Deze dacht een ogenblik na, en zei toen: ‘Het enige wat je hoeft te doen, is de bewegingen te maken die je anders ook met je touw zou hebben gemaakt. Doe net alsof je de ezel vastlegt – dat is alles’.
De boer ging terug naar de tiende ezel, deed alsof hij een touw om zijn nek bond en het vastmaakte aan de tiende paal. Daarna ging hij zijn huisje binnen, half vertrouwend op het vreemde advies van de sadhu en half bezorgd dat zijn ezel misschien in het holst van de nacht weg zou lopen.
Maar… toen hij de volgende ochtend in alle vroegte weer buiten kwam, stonden alle ezels nog keurig bij hun paal, ook de tiende. Blij dat alles zo goed was afgelopen, maakte de boer de negen ezels los en wilde de kudde meenemen naar het veld om te gaan werken. Maar tot zijn stomme verbazing weigerde ezel nummer tien om ook maar een poot te verzetten. De boer trok en schreeuwde en gaf de ezel een klap op zijn achterste, maar het dier bleef stokstijf staan.
Toen dwaalden de ogen van de boer in de richting van de boom, want hij begon bang te worden dat de sadhu zijn ezel misschien had betoverd. Hij zat nog steeds onder dezelfde boom, dus liep de boer naar hem toe en vertelde wat er aan de hand was.
Hierop zei de sadhu: ‘Heb je de tiende ezel wel losgemaakt van zijn paal?’
‘Nee, natuurlijk niet’ zei de boer. ‘Het beest zit toch helemaal niet vast?’ ‘Aha,’ zei de sadhu, ‘zie je, jij weet dat de ezel niet vast zit en ook helemaal niet vast heeft gezeten. Maar de ezel zelf weet dat niet, hij denkt nog steeds dat hij aan de paal vastgebonden is!’ Hierop liep de boer terug naar zijn ezel, deed net of hij een touw losmaakte van de paal en het touw weer van de nek van het dier haalde. Nauwelijks was dat karweitje geklaard of de ezel wandelde braaf mee naar het veld.
Gepost in Geen categorie | Getagged , , , , , | 2 Reacties

Kom uit je keurslijf!

Geplaatst op 29 juni 2011 door Carla

Wat wij van kikkers en impala’s kunnen leren

Zit jij lekker in je vel? Of heb je een knoop in je maag, een zware last op je schouders, moet je je rug recht houden, heb je iets op je lever? We gebruiken vaak verwijzingen naar ons lichaam als we een gevoel willen omschrijven. En dat is niet voor niets! De taal van het lichaam spreekt boekdelen over je hart, het vertelt van alles over hoe jij (over)leeft. Wat vertelt jouw lichaam? En wat leren kikkers en impala’s ons over ons keurslijf?
Laatst had onze kat weer eens een kikker. Meestal eet ze ze niet op, maar het speelt zo leuk. Kikkers kunnen immers rare sprongen maken! De kikkers die het overleven, hebben een goede strategie ingezet: ze blijven doodstil zitten (net als de bekende muizen ;-)). Poeslief geeft nog een paar tikken, maar de lol is er af en gaat elders haar vertier zoeken. Als het gevaar geweken is, herstelt de kikker zich en springt snel in de vijver.
Wij zijn soms net zo slim als kikkers. Dieren en mensen (van oudsher ook dieren!) beslissen in een split-second of ze vechten, vluchten of bevriezen. Deze kikker kiest duidelijk voor bevriezen, met het gewenste effect.
Je ‘bevriest’ vaker dan je denkt. Soms zijn er diepgaande redenen om je spontane impulsen te onderdrukken, zoals traumatische ervaringen. Vaak gaat het echter om normen en overtuigingen uit de omgeving waarin je bent opgegroeid: een man mag niet huilen, nooit laten weten dat je bang bent, je hoofd niet boven het maaiveld uitsteken. Dit alles op straffe van…. Ons verstand is uiterst waakzaam en zegt ons doodstil te blijven zitten.
Allerlei impulsen, van huilen, praten, bewegen tot vrijuit ademen, ga je automatisch inhouden. Je omgeving (of jijzelf!) merkt er niets of nauwelijks meer iets van. Maar ondertussen zit je lijf vol met stresshormonen, opgekropte emoties of onafgemaakte bewegingen. Om die ‘er onder’ te houden, zet je lichaam de oorspronkelijke impuls in feite vast. Op den duur ben je je er niet eens meer van bewust. Het nadeel is dat je je lichaam ook niet meer kunt ontspannen…..
Niet voor niets zeggen mensen vaak dat ze in een keurslijf zitten, of zich gevangen voelen. In feite bouw je een innerlijk harnas op, gevormd door aangespannen spieren en opgehoopte energie! Gevolg: moe, kramp, pijn, gevoelloosheid, stijf, op slot enz. Als dit lang genoeg duurt, kun je Lees verder →
Gepost in Geen categorie | Getagged , , , , , | Plaats een reactie

Verwachtingen: vreugdevol of ondermijnend?

Geplaatst op 25 mei 2011 door Carla
Ben je wel eens teleurgesteld? Ongetwijfeld had je dan een verwachting die niet uitkwam… Verwachtingen heb je in alle soorten en maten, van onschuldig tot veelomvattend. Het hebben van verwachtingen kan vreugdevol zijn, maar ook ondermijnend. In dit artikel geef ik je de weg om weer grip te krijgen als het uit de hand loopt en je in een negatieve spiraal verzeild raakt met de ander.
Verwachting, een mooi woord. In verwachting zijn van wat komen gaat: een baby, een mooie gebeurtenis of de bloemen die nu in snel tempo de tuinen weer kleuren. In al deze gevallen gaat het om iets concreets, waarvan je min of meer weet dat het gaat komen.
Het wordt een stuk lastiger als je iets van een ander verwacht. Je herkent het vast wel: stiekem verwacht je een cadeautje van je kinderen op Moederdag. En als je een vriend belt verwacht je dat hij blij is je te horen en graag ingaat op je voorstel om een afspraak te maken. Of je maakt het hele huis schoon en je verwacht dat je partner je daar dankbaar voor is (of het in ieder geval opmerkt en er iets van zegt!)
Gebeurt het niet, dan is er al snel een gevoel van teleurstelling.Iedereen kent dergelijke momenten. Ergens diep van binnen voel je een steek, je hoort opeens een heel nadrukkelijk stemmetje in je hoofd (“Zie je wel, hij/zij/ik ….”). Een simpel voorbeeld.
Je stond vanmorgen verwachtingsvol op: zou hij er aan gedacht hebben? Misschien ligt er wel een cadeautje bij je bord of een mooie bos bloemen op tafel. Ook al is het geen kroonjaar, 17 jaar getrouwd is toch iets om te vieren! Helaas, de ontbijttafel is leeg. Je begint er niet over, misschien heeft hij vanmiddag nog een verrassing en die wil je niet verpesten. Maar als je ‘s avonds weer in bed ligt moet je concluderen dat je partner jullie trouwdag echt is vergeten.
In het beste geval laat je het weer gaan en vind je een neutrale verklaring. Maar als je je mee laat slepen door je teleurstelling, dan kan dit een heel eigen leven gaan leiden.
Je wordt boos: “Zie je wel, nou vergeet hij al wéér iets belangrijks! Het kan hem gewoon niet schelen! En trouwens, hij is wel erg veel van huis, verwaarloost de kinderen ook nog, eigenlijk sta ik er helemaal alleen voor. Nou, dan doe ik het voortaan lekker allemaal zonder hem, hij bekijkt het maar!”
Of je wordt verdrietig: “Zie je wel, hij vind me niet meer belangrijk. Hij zegt de laatste tijd toch al zo weinig tegen me, ziet niet dat ik iets nieuws aan heb, vraagt niet hoe mijn dag is geweest. Hij houdt niet meer van me….”
Voor je het weet zit je gevangen in jezelf. Ergens voel je dat je het anders wilt, maar je weet niet hoe je uit deze impasse komt. De verwijdering is snel gecreëerd, maar de weg terug naar elkaar is vaak lang en moeizaam.
Er is echter een ‘sluiproute’ die Lees verder →
Gepost in Geen categorie | Getagged , , , , | Plaats een reactie

Gevangen in boosheid – hoe kom je daar uit?

Geplaatst op 13 april 2011 door Carla

Kies voor je geluk: in 3 stappen uit je negatieve spiraal

Boosheid lijkt je vaak te overvallen. Er gebeurt iets, er wordt iets gezegd (of juist niet), en je voelt de adrenaline al in je lijf. Afhankelijk van je temperament schiet je uit je slof, verstijf je, of trek je je terug en slaat de boosheid bijvoorbeeld om in verdriet. En uiteraard alle variaties er tussenin. Gevolg: contact verbroken, geen grip meer op de situatie, wellicht het begin van een (zoveelste) negatieve spiraal. Doodvermoeiend en vaak hartverscheurend. Graag geef ik je handvatten om weer de regie te krijgen over je boosheid, zodat je niet meer vervalt in gedrag waar jij ongelukkig van wordt.
In welke situatie gebeurt jou dit? Je kind luistert niet en loopt weg, en jij blijft stampvoetend en misschien zelfs schreeuwend achter. Je partner heeft (weer) geen tijd, terwijl jij zo graag vertelt wat je die dag hebt meegemaakt. Iedere keer als je je moeder belt, begint ze over haar eigen klachten en vraagt ze niet eens hoe het met jou is. Je vreet jezelf van binnen op als je leidinggevende weer eens het zoveelste dossier ongevraagd op je bureau kiepert. En gaat er vervolgens met je collega’s in de pauze uitgebreid over klagen. Van die dingen….
Je komt er soms maar moeilijk van los. Zodra je de persoon in kwestie ziet, of diens stem hoort, komt de boosheid al weer in je op. En in jouw ogen zie je de ander hetzelfde gedrag ook steeds weer herhalen. En niet alleen deze persoon, er zijn er wel meer die net zo irritant zijn! Soms loopt dit zo ver op, dat je het gevoel van boosheid niet eens meer kwijtraakt, zelfs niet als je alleen bent. Zo’n onderstroom van verontwaardiging of cynisme sluipt dan in al je gedrag en woorden.
Toch wil je diep in je hart anders. Sommige mensen vinden boosheid in eerste instantie eigenlijk best wel lekker. Het geeft je veel energie, je hebt absoluut het gevoel dat je leeft en je kunt je heerlijk ontladen. Maar hoogstwaarschijnlijk zijn er (rustige) momenten waarop je beseft dat je je hier heel ongelukkig bij voelt. Vooral naar je dierbaren, waar je toch ècht van houdt, is het eigenlijk letterlijk hartverscheurend dat je hart iedere keer weer op slot lijkt te gaan en er alleen maar boosheid te voelen is.
IN 3 STAPPEN UIT JE NEGATIEVE SPIRAAL
Je wilt dus wel anders maar je weet niet hoe. Hieronder 3 stappen die je helpen de negatieve spiraal te doorbreken.
1. Begrijp wat er gebeurt
Het helpt al heel erg als je weet wat er gebeurt als je boos wordt. Als ik het terugbreng naar de essentie zijn er twee belangrijke oorzaken van boosheid.
Je krijgt niet wat je hebben wilt. Je hebt een bewuste of Lees verder →
Gepost in Geen categorie | Getagged , , , , , | 3 Reacties

Angst als goede raadgever – in 3 stappen uit de vicieuze cirkel

Geplaatst op 2 maart 2011 door Carla
Ik laat me graag leiden door de angst. Dit helpt mij en anderen uit een impasse, een vicieuze cirkel, een verlammende situatie. Het zorgt ervoor dat je weer de regie in handen krijgt, en met meer energie en plezier je weg vervolgt. Met name in mijn werk is angst mijn beste raadgever. Ik vertel je graag waarom en hoe angst een prima richtingaanwijzer is op jouw levensweg, en je helpt keuzes te maken vanuit je hart.
Het proces van een artikel schrijven heeft dit keer ruim een week geduurd.
Ik liet me eindeloos afleiden door rommel in huis, interessante berichten op
mijn computer of ik (ver)dwaalde urenlang in mijn hoofd. Af en toe schreef
ik wat op, maar dan begonnen weer opnieuw de ellenlange overwegingen.
Toen ik inmiddels gefrustreerd, moe en kribbig rondliep begon mij te dagen
dat er wat anders aan de hand was: ik was bang. Bang niet de juiste
woorden te vinden voor wat ik graag met jullie wil delen…
Bang zijn uit zich op vele manieren. Soms fysiek heel herkenbaar door trillen, het angstzweet dat je uitbreekt of de knoop in je maag. Iets minder duidelijk wordt het al als je slechter slaapt, weinig eetlust hebt of chagrijnig wordt. Maar meestal hebben we niet eens in de gaten dat we ons gedrag laten bepalen door angst. De angst is vermomd, als een wolf in schaapskleren. Waarom is dat?
Bang zijn mag vaak niet
Watje, softie, sukkel, loser, het zijn woorden die je dagelijks op het schoolplein hoort. Au! Daarom doen we al heel jong erg ons best om niet te laten zien dat we soms bang zijn; misschien zei je dat ook zo vaak tegen jezelf dat je het zelf ging geloven.
Angst leeft meestal op een diep niveau, het ligt aan de basis van de vele overlevingsmechanismen en karaktertrekken. Hoe angst ons vormt en ons handelen vervolgens bepaalt (overigens volkomen logisch en niemand uitgezonderd), omschrijf ik o.a. in mijn artikel Leven is: je masker leren kennen. Angst is dus vaak goed vermomd, lijkt afwezig maar bepaalt dus in grote mate Lees verder →
Gepost in Geen categorie | Getagged , , , , , | 1 Reactie

Wie maakt jouw keuzes?

Geplaatst op 31 januari 2011 door Carla
” Ik zelf natuurlijk!” , zeg je misschien wel. Op het eerste gezicht lijkt dit wellicht een idiote vraag. Het is echter de meest essentiële vraag die je je moet stellen als je voor een belangrijke keuze staat. Want, als je het over IK hebt, over welke IK gaat dat dan? Ieder van ons heeft vele ikken, oftewel rollen, subpersonen, maskers, stemmen, karaktertrekken of hoe je het dan ook wil noemen. Het ontdekken en ervaren van deze subpersonen in jezelf vormt de basis van mijn werk: het zijn de belangrijkste wegwijzers naar je hart! Ik vertel je graag hoe het praten met jouw subpersonen je kan helpen om authentieke keuzes te maken, je hart te laten spreken dus.
Ieder mens heeft een heleboel subpersonen in zich, die allemaal een eigen gedachtegang, woordgebruik, houding, gevoel en gedrag hebben. Ga maar eens na bij je zelf: je ‘bent’ als vriend(in) heel anders dan als collega, vader of moeder, huwelijkspartner of kind van je ouders. Dit is prima; het is volstrekt logisch (en noodzakelijk!) dat je in verschillende situaties op een voor jou passende manier reageert en handelt.
Heel vaak handel je onbewust. Gelukkig maar, want constant bezig zijn met wat je moet doen in welke situatie is doodvermoeiend! In de loop van ons leven hebben we allemaal als vanzelf rollen aangenomen als reactie op wat we meemaakten en de situaties waarin we terechtkwamen. Ik gebruik de verleden tijd, omdat de meeste onbewuste reacties al vroeg in ons leven zijn gevormd (ik schrijf hier ook iets over in mijn artikel Leven is: je masker leren kennen). In nieuwe situaties handel je dus vaak vanuit oude ervaringen.
De automatische piloot: wat gebeurt er als je niet zelf de regie hebt? Veel onbewust gedrag is dus prima en uitermate comfortabel. Maar in sommige gevallen kan het je flink dwars gaan zitten: je reageert steeds op een (voor jou) ongewenste manier maar kan dit niet veranderen, je draait in vicieuze cirkels rond, je kunt geen keuzes maken, je wordt onverklaarbaar Lees verder →
Gepost in Geen categorie | Getagged , , , , , | 2 Reacties

Waarom goede voornemens vaak niet werken (en welke wel!)

Geplaatst op 30 december 2010 door Carla
2011 staat voor de deur. Het begin van een ‘nieuw’ jaar inspireert heel veel mensen tot het maken van goede voornemens (via Google zie ik dat 74.300 sites hierover iets te melden hebben!). Waarom doen we dat toch? En werkt het nou echt?
Iedereen wil wel eens wat achter zich laten en met een schone lei beginnen. Een vast patroon doorbreken en het vanaf nu echt anders gaan doen. Zo’n vast patroon, je ‘automatische piloot’ of bijvoorbeeld een slechte eigenschap, werkt immers als een harnas. En wat zal het heerlijk zijn als je uit dat harnas kan stappen, wat een (keuze)vrijheid zul je dan hebben!
Je verlangen om het anders te gaan doen is meestal wel op enig moment voelbaar. Zeker in deze winterperiode, waarin je bijna als vanzelf meer naar binnen keert en stil staat bij wat voor jou belangrijk is en wat niet. Maar tussen droom en daad…. (staan wetten in de weg, maar vooral ‘praktische bezwaren’ – vrij naar W. Elsschot). Voor je het weet is het alweer zomer en ben je vergeten waarom het zo belangrijk voor je was. Hoogstwaarschijnlijk waren één of meer van onderstaande factoren op jouw voornemen van toepassing:
1. Het is niet jouw keuze
2. Het is niet het juiste moment
3. Je doel is vaag
4. Je hebt je er niet mee verbonden
5. Je houdt het voor jezelf
6. Je doet het alleen
WAT HELPT JOU JE GOEDE VOORNEMENS TE VERWEZENLIJKEN?
Hieronder 6 succesfactoren om je goede voornemen dit keer daadwerkelijk te laten slagen.
1. Wie bepaalt jouw goede voornemen?
Vraag je eens af: waarom wil ik het eigenlijk anders gaan doen? Je motivatie voor een voornemen is cruciaal. Als het je van buitenaf is opgelegd, werkt het meestal een stuk minder, en in ieder geval veel moeizamer. En dat ‘van buitenaf’ mag je ruim nemen! Vaak is het namelijk een stem van binnen, die Lees verder →
Gepost in Geen categorie | Getagged , , , | Plaats een reactie

Laat je hart spreken als je wakker ligt van belangrijke keuzes in je leven

Geplaatst op 24 november 2010 door Carla
Lig jij ook wel eens wakker? Je draait je nog maar eens om, de gedachten malen door je hoofd, je lichaam ontspant zich niet. En net als je bijna in slaap sukkelt, schiet er weer iets door je heen waardoor je weer helemaal wakker bent. Om gek van te worden…. Dan maar even op de bank, iets lezen of drinken, wat heen en weer ijsberen en weer terug in bed. Herkenbaar?
Belangrijke keuzes
We kunnen om veel redenen wakker liggen. Zorgen om geld, de kinderen, gezondheid, spannende gebeurtenissen, ruzies. We kunnen ook wakker liggen van keuzes. Nou kiezen we eigenlijk de hele dag: welk beleg op mijn boterham (of eet ik vandaag wat anders), welke kleren doe ik aan, ga ik met de fiets of de auto enz. Gelukkig maken we de meeste keuzes onbewust en houden die ons niet uit de slaap. Maar dat wordt anders als het om keuzes gaat die een grote(re) impact hebben op jouw persoonlijke leven: keuzes rondom relatie, werk, gezin, privé-omstandigheden. Op een nog abstracter niveau: keuzes rondom zingeving in je leven. Deze vragen dienen zich steeds dringender aan als je zo de 35 – 40 gepasseerd bent (even gemiddeld genomen!) en je hebt ‘bereikt’ waar je als twintiger van droomde (of wat de omgeving en de maatschappij van je heeft verwacht): een dak boven je hoofd en inkomen om in je primaire levensbehoeften te voorzien. Misschien ook een relatie en kinderen. In deze fase komen als vanzelf nieuwe vragen op de voorgrond: wil ik dit werk tot aan mijn pensioen doen? Is mijn relatie nog wel wat ik er van verwachtte? Willen we nog gezinsuitbreiding of niet? Ik heb nu eindelijk meer tijd voor mezelf (jongste kind naar de kleuterschool), wat wil ik nu ècht gaan doen met mijn leven? Wat betekent eigenlijk ‘kiezen voor mezelf’? En zo ken ik er nog een heleboel. Je keuzes draaien steeds meer om betekenisvolle zaken in je leven.
Waarom kiezen?
Kiezen, beslissingen nemen, geeft ruimte. Ruimte in je hoofd, ruimte in je leven. En meer energie! Niet alleen omdat je beter slaapt. Als je eenmaal de knoop hebt doorgehakt, hoef je ook niet meer je energie te stoppen in het eindeloos wikken en wegen, het stilstaan op je pad. En kun je dus al je energie gebruiken voor het ‘doorleven’.
Kiezen geeft ook grip, regie over je eigen leven. Jíj bepaalt immers uiteindelijk welke volgende stap je zet, je bent niet (meer) afhankelijk van je omgeving. Ik wil overigens helemaal niet zeggen dat je keuzes helemaal in je eentje Lees verder →
Gepost in Geen categorie | Getagged , , , , , | Plaats een reactie

Leven is: je masker leren kennen

Geplaatst op 27 juni 2010 door Carla

(en af en toe even afzetten!)

‘Delf mijn gezicht op, maak mij mooi,
wie wordt ontmaskerd wordt gevonden
en zal zichzelf opnieuw verstaan,
en leven bloot en onomwonden,
aan niets of niemand meer ten prooi -
en zo verbonden.’
Bron: De Maskermaker, Wibe Veenbaas en anderen
Bovenstaand gedicht is onderdeel van het sprookje De Maskermaker, uit het gelijknamige boek van Wibe Veenbaas en anderen. Dit boek vind ik zo fantastisch, ik zou het het liefst helemaal citeren! Overigens is dit artikel niet bedoeld als boekrecensie hoor (het richt zich met name op begeleiders), ik wil vooral mijn enthousiasme delen omdat het mijns inziens zo prachtig omschrijft hoe het herkennen van je overlevingsstrategie je op weg helpt naar het werkelijk gaan leven en hoe jouw overlevingsstrategie ook juist een parel herbergt (lees verderop in dit artikel). Door dit (h)erkennen komt het tegemoet aan ieders diepste wens om werkelijk te worden gezien, gehoord, begrepen en aangeraakt. In mijn begeleiding is die diepe wens mijn leidraad.
Jouw masker, een noodzakelijke overlevingsstrategie
Het masker is een ander woord voor de overlevingsstrategie (of karakterstructuur), die ieder van ons heeft opgebouwd om de kwetsing van onze ziel te beschermen. Want iedereen, zonder uitzondering, wordt in zijn jonge leven gekwetst, worden basisbehoeften niet altijd gezien. Meestal onbedoeld, want het is onontkoombaar dat de mensen om ons heen niet altijd voor de volle 100% hebben geweten wat onze behoeften waren en/of daaraan tegemoet konden komen. Als reactie op deze in de knel geraakte, psychische basisbehoefte, bouwen we een strategie op, een karakterstructuur dus. Deze werkt door in het lichaam, de energie, je manier van in het leven staan en hoe je contact maakt. Die karakterstructuur beperkt je bewegingsruimte, maar is tegelijkertijd ook bij uitstek de wegwijzer naar het ongeschonden deel van jouw ziel. Niet voor niets wordt in de inleiding van dit boek ook de betekenis van het labyrint genoemd om de weg naar je eigen essentie mee te omschrijven.
Ontroering
Omdat ik in mijn begeleiding met de mensen het pad naar binnen afleg, ben ik me voortdurend bewust van de maskers. Zij wijzen mij de weg naar het hart. Ik heb er groot respect voor, ik weet dat er een gekwetste ziel achter Lees verder →
Gepost in Geen categorie | Getagged , , , , , , | Plaats een reactie

Geef je (innerlijk) kind de ruimte!

Geplaatst op 27 april 2010 door Carla
Over genieten en vraagtekens
Dit artikel gaat over kinderen en opgroeien: over jouw innerlijk kind en je verlangen de ruimte geven. Dit artikel is niet uitsluitend bedoeld voor ouders (maar kan wel inspiratie bieden!). Iedereen heeft namelijk een kind, en dat zit diep van binnen bij jou, in je hart. Veel cursussen, workshops en boeken noemen dat je innerlijk kind. Het is het kind dat jij vroeger was, met alle ervaringen die je in je jeugd hebt meegemaakt. Dit kind bepaalt in grote mate hoe jij nu leeft (of overleeft). En ja, het bepaalt ook hoe jij nu omgaat met de kinderen die bij jou geboren zijn. Je reageert zoals je hebt aangeleerd in je eigen opvoeding, met overtuigingen waar je je lang niet altijd bewust van bent. Misschien herken je een karaktertrekje van jezelf in je kind en wil je hem behoeden voor de pijn die je daar zelf van ondervond (of ondervindt!), of misschien wil je onbewust niet dat je kind teveel opvalt omdat jij daar vroeger voor bent ‘afgestraft’. Lees verder en ontdek hoe jouw (innerlijk) kind je bij uitstek kan vertellen hoe je weer volop je vanuit je verlangen kunt leven en helemaal tot je recht kunt komen.
Genieten
Carolien heeft grote moeite met genieten. Soms heeft ze er echt alle reden toe, en voelt ze het wel even borrelen, maar ze weet niet goed hoe ze haar plezier kan uiten. Zodra ze het voelt, krijgt ze namelijk een kramp in haar maag en duikt ze van binnen een beetje in elkaar. Het lijkt wel alsof het niet mag of kan. Als anderen plezier hebben kan dat haar erg irriteren, terwijl haar kinderen juist móeten genieten. Kortom, genieten is beladen.
Na verloop van tijd ontdekken we dat Carolien vroeger wel degelijk kon genieten. Ze ging vaak met haar vader op stap. Ze struinden de bossen af, hij leerde haar vogelgeluiden te herkennen en hutten te bouwen. Moe, voldaan en lekker vies kwamen ze dan thuis. Haar moeder was er echter om allerlei redenen niet blij mee. Steeds vaker eindigden deze heerlijke tochten in heftige ruzie tussen haar ouders. Ze was dan heel erg bang dat haar ouders uit elkaar zouden gaan (wat op latere leeftijd overigens ook gebeurde). Op een gegeven moment kon Carolien er niet meer Lees verder →
Gepost in Geen categorie | Getagged , , , | Plaats een reactie