En weet je wat ik nou ook zo leuk vind? Ik doe dit alles niet alleen! Ik heb mijn krachten gebundeld met Anjo Abbink. Anjo heeft als passie en kwaliteit dat zij via het lichaam (reflexzonetherapie, elementen- of acupuctuurpuntenmassage, aromatherapie) mensen weer in balans brengt en ze daarmee ondersteunt op hun hartepad. We delen vol overtuiging de visie dat lichaam en geest onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden en zullen in de toekomst zoveel mogelijk gebruik maken van de meerwaarde van onze combinatie.

Kom je kijken waar we ons prachtige werk gaan doen? Je bent van harte welkom op

7 februari 2012
tussen 16.00 – 21.00 uur
in Centrum-in-Eenvoud, Van Merlenstraat 67-G, 2518 TD Den Haag

Voor alle bezoekers ligt er op 7 februari een aanbieding klaar die lichaam èn geest wakker maakt. Dan ben jij straks helemaal klaar voor de lente!

Heel graag tot 7 februari,

Met hartegroet,

Carla en Anjo ]]> http://hartepad.nl/2012/01/hartepad-houdt-open-huis/feed/ 0 http://hartepad.nl/2011/12/dat-had-je-nou-niet-hoeven-doen/ http://hartepad.nl/2011/12/dat-had-je-nou-niet-hoeven-doen/#comments Sat, 31 Dec 2011 09:45:30 +0000 Carla http://hartepad.nl/?p=648 Lees verder →]]>

De decembermaand is zo goed als voorbij. Een maand waarin ongelooflijk veel cadeaus zijn gegeven en ontvangen. Ieder jaar geven we er met z’n allen weer meer geld aan uit dan het jaar daarvoor. Hoe vaak heb je gedacht of gehoord: “Dat had je nou niet hoeven doen…..” Het roept bij mij in deze periode nadrukkelijk de vraag op: in hoeverre zijn de cadeaus ècht gegeven, en ècht in ontvangst genomen? Hieronder mijn bespiegeling, met als stelling: ‘Ik hou van mij’ is een voorwaarde om onvoorwaardelijk te kunnen geven en ontvangen.

PS Wat is jouw ervaring met geven en ontvangen? Wat vind je van mijn stelling? Laat het me hieronder weten!

Welke spullen kun jij loslaten?

Mislukkingen stapelen zich nogal eens op. Opeens herinner je je nog veel meer mislukkingen en je ziet in de ogen van anderen alleen maar afkeuring of een schamper lachje. Jouw Innerlijke Criticus heeft het hoogste woord en zoekt bevestiging van zijn of haar gelijk. En vindt die natuurlijk, want jouw bril bepaalt wat je ziet ;-)

Je wordt steeds lustelozer. De energie loopt uit je lijf, je schouders gaan hangen, je trekt je misschien zelfs terug uit gezelschap. Je komt ‘s ochtends steeds moeilijker uit bed, je wordt onrustig, misschien zelfs angstig. Je kunt jezelf steeds moeilijker tot actie aanzetten, want dat lukt je vast toch weer niet. Voor je het weet ben je zelf de mislukking geworden.

Maar zover hoeft het helemaal niet te komen! Deze vicieuze cirkel kun je doorbreken: jij kunt kiezen of je naar het licht kijkt of naar de duisternis*… Wil jij niet bij de pakken gaan neerzitten maar de regie over jouw levensgeluk in eigen handen nemen? Wil jij weer verder op je (harte)pad? Kom dan in beweging:

Doorloop onderstaande stappen en kom er rijker uit dan voordat je aan je ‘mislukking’ begon….

1. Maak een top 5 van je mislukkingen van het laatste jaar. Maak het gelijk concreet. Benoem de actie (of het project, je besluit of je voornemen) dat je begon om een doel te bereiken en dat volgens jou niet gelukt is.

2. Neem de mislukking waar je het meeste van baalt. Meestal is de situatie met de grootste emotionele lading het meest belangrijk voor je en kun je dus ook het meeste profijt hebben van deze oefening!

3. Ga terug naar het moment waarop je plan voor de actie werd geboren. Wat was je werkelijke motivatie of doel om met deze actie te beginnen? Inkomen, status, vervulling? Heeft het doel je passie, komt het uit je hart? Wees zo eerlijk mogelijk!

4. Ga vervolgens na waarom je weer gestopt bent. Waarom vind je dat het mislukt is? En vind jij dat werkelijk zelf? Of je omgeving? Hoor je een zeer luide oordelende of kritische stem in jezelf? Lees dan het artikel Zelfkritiek, waar is dat goed voor? en ontdek of deze kritiek je misschien nog iets anders heeft te vertellen.

5. Schrijf vervolgens minimaal twee aspecten op die je van je actie geleerd hebt. Dat kan echt van alles zijn. Denk aan: welke ervaring heeft het je meegegeven en wat kun je met die ervaring doen? Wat laat het over jezelf zien? Wat heeft het misschien voor anderen betekend?

6. Wat heeft het stoppen je opgeleverd? Geeft het je ruimte of energie voor iets anders? Of kan iemand anders nu verder met wat jij hebt gedaan?

7. Lees de antwoorden nog eens door en vraag je opnieuw af: is ‘het’ werkelijk mislukt? En wat betekent dat nu voor je? Moet je je oorspronkelijke doel opgeven of bijstellen? Of blijft je passie springlevend en wordt het gewoon tijd om te kijken naar een andere vorm?

8. Neem mee wat je kunt gebruiken, laat los wat niet meer nodig is. Laat je inspireren door de natuur: de vruchten worden gegeten, de rest verteert en dient volgend jaar weer als nieuw voedsel. Je leert van je acties en ontwikkelt dus verder. Op naar de volgende cyclus, je kunt altijd weer ‘opnieuw’ beginnen!

* Wil je zien hoe iemand tot het uiterste gaat om, ondanks forse beperkingen en talloze ‘mislukkingen’, een gelukkig leven te kunnen leiden? Die zichzelf de vraag heeft gesteld: ga ik voor Bitter of Beter? Laat je inspireren door dit zeer indrukwekkende filmpje!

En toch is hier weer een nieuw artikel, geschreven met weinig stress ;-). Lees onderstaand verhaal en ontdek waar zelfkritiek goed voor is (geweest), met aansluitend tips hoe jij je zelfkritiek de baas kunt worden. Ik heb ze in ieder geval weer met succes doorlopen!

Het verhaal van Sophie: ik ben klein en jij bent groot

Als Sophie de eerste keer bij me komt is ze onrustig, haar ogen scannen regelmatig mijn gezicht, ze glimlacht voortdurend als ze iets zegt. Ze vertelt dat ze niet meer kan genieten, weinig echte vrienden heeft en in gezelschap altijd het gevoel heeft dat ze er niet bij hoort. Zowel op haar werk als in haar privéleven kan ze zich moeilijk uiten en dat gaat zich steeds meer wreken. Haar baas vindt haar weinig betrokken en ongemotiveerd, haar privéleven wordt grotendeels bepaald door anderen. Ze kan geen nee zeggen, wil iedereen te vriend houden. Ze is moe, durft geen keuzes te maken en voelt zich gevangen in zichzelf.

In haar verhaal komt al snel de onzekerheid naar boven. Ze vindt zichzelf niet interessant en houdt meestal haar mond: anderen hebben altijd veel meer te melden dan zij.
Zodra ze in gesprek is met iemand, of dat nu haar baas is of een andere moeder op het schoolplein, klapt ze dicht.

Wat gebeurt er van binnen met Sophie? Aan de hand van een concreet voorbeeld verkennen we haar binnenwereld. Al snel blijkt dat ze haar gesprekspartner van dat moment onbewust ziet als een groot, imposant en streng mens die het allemaal al weet en veel interessants te melden heeft. Ze ziet de afkeurende blik al in diens ogen, een beetje medelijdend zelfs, en het commentaar in haar hoofd komt direct op gang: “Zie je wel, hij vindt ook dat je weinig boeiends te melden hebt. Hou je mond maar, anders maak je het nog erger.” De stem gaat maar door, Sophie voelt zich steeds kleiner worden, voelt zich wat misselijk worden, haar maag krimpt in elkaar en ze kan haar aandacht er niet meer bijhouden.
Ze verdwijnt als het ware, vermijdt oogcontact en laat de ander praten terwijl ze zelf alleen nog wat glimlacht.

Sophie heeft een zeer actieve Criticus. Deze hoort en ziet voortdurend in de buitenwereld signalen die bevestigen dat ze maar beter haar mond kan houden en op de achtergrond kan blijven. Hierdoor is er geen contact meer met de ander, komt ze steeds minder betrokken en gemotiveerd over en gaan gesprekken nergens meer over. Wat wederom voeding is voor haar Criticus, en uiteindelijk creëert waar ze bang voor is: dat ze niets meer voorstelt in de ogen van anderen.
Een vicieuze cirkel, doodvermoeiend, eenzaam en verdrietig.

Hoe komt Sophie nu uit die impasse? Haar innerlijke strijd speelt zich volkomen onbewust af en bepaalt haar leven zonder dat ze het weet. In de sessies die volgen maakt Sophie kennis met haar Criticus. Deze innerlijke ‘poortwachter’ laten we vrijuit praten en vertellen waarom hij* zo hard aan het werk is. Dat wordt al snel helder: Hij doet er alles aan om te voorkomen dat Sophie weer gekwetst wordt!

Deze hardwerkende beschermer is al vroeg in haar leven gekomen toen ze voortdurend de boodschap uit haar omgeving kreeg dat ze maar beter haar mond kon houden. Niets was goed en ze kreeg vaak zelfs straf voor dingen die ze zei. En dat was als klein kind verschrikkelijk om te voelen. Haar innerlijke criticus wil haar tot in het uiterste hiervoor behoeden en probeert dus de kritiek van de buitenwereld voor te zijn. Hij toetst (bekritiseert!) voortdurend wat ze wil gaan doen of zeggen en zoekt daarvoor permanent naar mogelijke signalen van afkeuring in de (boze) buitenwereld.

Sophie gaat ervaren dat haar Criticus in essentie dus een vriend is. En ze ontdekt dat ze méér is dan de Criticus. Ze maakt ook contact met het kleine meisje in haar dat nog altijd bang is voor straf, en leert daar als volwassene voor te zorgen zoals ze nu ook voor haar eigen kinderen zorgt. Nu ze de ruimte weer krijgt, ervaart ze weer allerlei kwaliteiten en bijbehorende vreugdevolle gevoelens die ze al die tijd al in zich had maar niet meer kon voelen. En naarmate haar zelfvertrouwen groeit, wordt de Criticus rustiger.

Tegenwoordig lukt het Sophie al veel beter om keuzes te maken die bij haar passen en te uiten wat voor haar belangrijk is. Ze voelt zich gelijkwaardiger in contact met anderen en ervaart weer plezier en vitaliteit. Ze is vertrokken bij haar werkgever en heeft voor totaal ander werk gekozen. Werk waar ze blij van wordt en waar ze haar kwaliteiten in kwijt kan. Haar innerlijke Criticus hoort ze nog regelmatig, maar ze weet nu dat dat vooral uit bezorgdheid is om wat ze in het verleden heeft meegemaakt. Ze weegt zelf af of die bezorgdheid in nieuwe situaties terecht is, en stelt haar Criticus zo nodig gerust. Ze voelt zich weer krachtig, laat horen wat zij belangrijk vindt en kan de warmte in haar hart weer voelen als ze in contact is met anderen. En dat binnen een half jaar, prachtig!

Hoe word jij je zelfkritiek de baas?

1. Besef dat je innerlijke commentaarstem slechts één stem is in jou. Jij bènt die stem niet.

2. Luister eens rustig naar wat je Criticus te vertellen heeft en schrijf het op. Laat hem alles vertellen waar hij kritiek op heeft.

3. Bij elk kritiekpunt zit er ook een andere kant aan: vraag hem waar hij zo bezorgd over is, jou voor wil behoeden.

4. Voel zijn grote betrokkenheid en bedank je trouwe beschermer vriendelijk dat hij dit allemaal voor je heeft gedaan, hij heeft je immers geholpen te komen waar je nu bent.  En stel hem gerust; je bent nu volwassen en kan de verantwoordelijkheid zelf aan.

5. Stuur ‘m niet weg, je Criticus blijft immers van belang: hij helpt je om over jezelf na te denken en je af te vragen of je dingen anders of beter kunt doen. Maar jij bepaalt nu voortaan het volume van deze commentaarstem!

*Ik gebruik in dit voorbeeld de mannelijke vorm, omdat ik al schrijvende bij deze beschermer een stoere, mannelijke krijger voor me zie ;-). In de praktijk blijkt deze Criticus vele gedaanten te hebben, voor iedereen weer anders.

Dus wat deed ik (uiteindelijk)? Juist, ook weer eens iemand raadplegen die mij uit mijn denkkader kon halen (want nadenken brengt nooit iets nieuws) en toen donderde het kwartje met enorm geraas door: ik liet mij weer leiden door allerlei gedachten die gebaseerd waren op (deels onbewuste) angst. KEDÈNG!! Liefdevol gebracht, en geen nieuwe boodschap, maar ik had het even heel hard nodig om dit van een ander te horen en letterlijk weer bij bewustzijn te komen ;-).

Met dat bewustzijn kwam opnieuw het besef hoe ik het anders kan gaan doen: Liefde weer als leidraad nemen in mijn leven. Ik her-innerde mijn eigen credo: doorbreek je impasse, luister naar je hart (ja, practice what you preach!).

Ik heb opnieuw gekozen. Wat kies jij?
(Ik lees graag je reactie hieronder, waarvoor mijn hartelijke dank!)

Het verhaal is afkomstig van www.zinnigeverhalen.nl. Inspirerend? Kijk dan eens op hun site, die kan ik van harte aanbevelen!

De tiende ezel

Er was eens, lang geleden, een Indische boer die tien ezels had waarmee hij op het land werkte.
Op een avond na een lange dag zwoegen en zweten – want Indische boeren werken van vóór zonsopgang tot ná zonsondergang met slechts enkele uren onderbreking voor de grote middaghitte – nam hij de ezels mee terug naar huis en maakte ze vast aan palen die voor dat doel in de grond waren geslagen. Nadat hij er negen had vastgebonden, merkte hij tot zijn schrik dat hij het tiende touw verloren was, zodat hij niets had om de laatste ezel mee vast te leggen.
Wat nu? Goede raad was duur!

Plotseling zag de boer dat er even verderop onder een boom een sadhu zat te mediteren – een zwervende monnik. Eerbiedig ging hij op hem af en wachtte totdat de sadhu zijn meditatie beëindigd had. Toen vroeg hij hem om toestemming voor het stellen van een vraag en nadat de sadhu belangstellend vroeg wat die vraag was, legde de boer het probleem van de negen touwen en de tien ezels aan hem voor. Deze dacht een ogenblik na, en zei toen: ‘Het enige wat je hoeft te doen, is de bewegingen te maken die je anders ook met je touw zou hebben gemaakt. Doe net alsof je de ezel vastlegt – dat is alles’.

De boer ging terug naar de tiende ezel, deed alsof hij een touw om zijn nek bond en het vastmaakte aan de tiende paal. Daarna ging hij zijn huisje binnen, half vertrouwend op het vreemde advies van de sadhu en half bezorgd dat zijn ezel misschien in het holst van de nacht weg zou lopen.
Maar… toen hij de volgende ochtend in alle vroegte weer buiten kwam, stonden alle ezels nog keurig bij hun paal, ook de tiende. Blij dat alles zo goed was afgelopen, maakte de boer de negen ezels los en wilde de kudde meenemen naar het veld om te gaan werken. Maar tot zijn stomme verbazing weigerde ezel nummer tien om ook maar een poot te verzetten. De boer trok en schreeuwde en gaf de ezel een klap op zijn achterste, maar het dier bleef stokstijf staan.

Toen dwaalden de ogen van de boer in de richting van de boom, want hij begon bang te worden dat de sadhu zijn ezel misschien had betoverd. Hij zat nog steeds onder dezelfde boom, dus liep de boer naar hem toe en vertelde wat er aan de hand was.
Hierop zei de sadhu: ‘Heb je de tiende ezel wel losgemaakt van zijn paal?’
‘Nee, natuurlijk niet’ zei de boer. ‘Het beest zit toch helemaal niet vast?’ ‘Aha,’ zei de sadhu, ‘zie je, jij weet dat de ezel niet vast zit en ook helemaal niet vast heeft gezeten. Maar de ezel zelf weet dat niet, hij denkt nog steeds dat hij aan de paal vastgebonden is!’ Hierop liep de boer terug naar zijn ezel, deed net of hij een touw losmaakte van de paal en het touw weer van de nek van het dier haalde. Nauwelijks was dat karweitje geklaard of de ezel wandelde braaf mee naar het veld.

Zit jij lekker in je vel? Of heb je een knoop in je maag, een zware last op je schouders, moet je je rug recht houden, heb je iets op je lever? We gebruiken vaak verwijzingen naar ons lichaam als we een gevoel willen omschrijven. En dat is niet voor niets! De taal van het lichaam spreekt boekdelen over je hart, het vertelt van alles over hoe jij (over)leeft. Wat vertelt jouw lichaam? En wat leren kikkers en impala’s ons over ons keurslijf?

Laatst had onze kat weer eens een kikker. Meestal eet ze ze niet op, maar het speelt zo leuk. Kikkers kunnen immers rare sprongen maken! De kikkers die het overleven, hebben een goede strategie ingezet: ze blijven doodstil zitten (net als de bekende muizen ;-)). Poeslief geeft nog een paar tikken, maar de lol is er af en gaat elders haar vertier zoeken. Als het gevaar geweken is, herstelt de kikker zich en springt snel in de vijver.

Wij zijn soms net zo slim als kikkers. Dieren en mensen (van oudsher ook dieren!) beslissen in een split-second of ze vechten, vluchten of bevriezen. Deze kikker kiest duidelijk voor bevriezen, met het gewenste effect.

Je ‘bevriest’ vaker dan je denkt. Soms zijn er diepgaande redenen om je spontane impulsen te onderdrukken, zoals traumatische ervaringen. Vaak gaat het echter om normen en overtuigingen uit de omgeving waarin je bent opgegroeid: een man mag niet huilen, nooit laten weten dat je bang bent, je hoofd niet boven het maaiveld uitsteken. Dit alles op straffe van…. Ons verstand is uiterst waakzaam en zegt ons doodstil te blijven zitten.

Allerlei impulsen, van huilen, praten, bewegen tot vrijuit ademen, ga je automatisch inhouden. Je omgeving (of jijzelf!) merkt er niets of nauwelijks meer iets van. Maar ondertussen zit je lijf vol met stresshormonen, opgekropte emoties of onafgemaakte bewegingen. Om die ‘er onder’ te houden, zet je lichaam de oorspronkelijke impuls in feite vast. Op den duur ben je je er niet eens meer van bewust. Het nadeel is dat je je lichaam ook niet meer kunt ontspannen…..

Niet voor niets zeggen mensen vaak dat ze in een keurslijf zitten, of zich gevangen voelen. In feite bouw je een innerlijk harnas op, gevormd door aangespannen spieren en opgehoopte energie! Gevolg: moe, kramp, pijn, gevoelloosheid, stijf, op slot enz. Als dit lang genoeg duurt, kun je chronische klachten krijgen of wordt het zichtbaar in je houding of lijnen in je gezicht. Het kan zelfs leiden tot minder zichtbare verschijnselen zoals angst of depressie(-ve gevoelens).

Je lichaam beschermt, voorkomt, compenseert, (ver)draagt; wat een klus! Het is natuurlijk fantastisch dat ons lichaam zoveel voor ons doet en opvangt, als vanzelfsprekend. Het lichaam doet pas van zich spreken (via klachten) als de grenzen zijn bereikt, of (flink) overschreden. Dan wordt het echt tijd om te gaan luisteren!

Een impala wordt achtervolgd door een jachtluipaard, met een snelheid van 90-110 kilometer per uur. Ze was niet snel genoeg weg en wordt ingehaald. Op het moment van contact (of vlak daarvoor) valt de impala op de grond en lijkt dood. Als het luipaard haar nu naar een schuilplek sleept kan ze in een onbewaakt ogenblik er weer vandoor gaan. Eenmaal buiten gevaar, schudt het dier de sporen van onbeweeglijkheid van zich af, krijgt weer volledige controle over haar lichaam, en keert terug naar het gewone leven alsof er niets is gebeurd.*

KOM UIT JE KEURSLIJF: WORD NET ZO SLIM ALS IMPALA’S

Wij kunnen veel van de dieren leren! Bovenstaand voorbeeld geeft in feite aan wat wij kunnen doen om uit ons eigen keurslijf te komen. Hieronder concrete tips om net zo slim te worden als impala’s:

1. Ga sporten, lekker dansen of een eind wandelen! Dat is de meest voor de hand liggende tip en vooral bruikbaar als je nog geen chronische klachten hebt. Zorg sowieso voor regelmatige afvoer van de overtollige energie, oftewel schudt de sporen van onbeweeglijkheid van je af! Door jezelf in beweging te brengen, op welke manier dan ook. Ook het gebruik van je adem of stem kan wonderen doen.

2. Herken de signalen. Als ik mensen begeleid, ‘luister’ ik ook naar de signalen van hun lichaam. Subtiele bewegingen die de ander zelf niet meer opmerkt, pijn die opeens ergens opvlamt, een achteloos gebaar dat ogenschijnlijk niets betekent. Concentreer je eens op die plek(ken) in je lichaam die om aandacht vragen (pijn, stijf, tintelen enz.) en vraag je af wat het je te zeggen heeft.

Enkele voorbeelden (ik vul nu in, dit is voor iedereen anders!): probeer je ergens grip op te houden (verkrampte handen of pijnlijke elleboog), houd je je kiezen op elkaar (kramp in je kaken, tandenknarsen, samengeknepen mond), kun je geen stappen zetten (knieën op slot)?

3. Schud je keurslijf af. Als je weet wat je ‘eronder houdt’ kun je gaan ontladen door alsnog die bepaalde emotie te uiten. Soms zie je overigens een beweging in afgezwakte vorm terug: je balt je vuisten, je knijpt je lippen op elkaar, je tikt ongedurig met je voet op de grond. Maak de beweging af, vergroot ‘m uit, herhaal het een paar keer. Zo gaat de spanning er al van af, of het geeft je informatie over de emotie die er aan ten grondslag ligt. En geef dat dan weer de ruimte. Als dat erg spannend aanvoelt, zoek dan (professionele) begeleiding. Je bent van harte welkom ;-)

Je lichaam is je beste partner, die precies kan vertellen hoe het met je (hart) is.

Het is het huis waarin je woont, de plek waar je je levendigheid optimaal kunt voelen maar ook volledig kunt onderdrukken. Hoe thuis ben jij in je lichaam? Laat het hieronder weten!

* Geïnspireerd door ‘De tijger ontwaakt’, van Peter A. Levine

Boosheid lijkt je vaak te overvallen. Er gebeurt iets, er wordt iets gezegd (of juist niet), en je voelt de adrenaline al in je lijf. Afhankelijk van je temperament schiet je uit je slof, verstijf je, of trek je je terug en slaat de boosheid bijvoorbeeld om in verdriet. En uiteraard alle variaties er tussenin. Gevolg: contact verbroken, geen grip meer op de situatie, wellicht het begin van een (zoveelste) negatieve spiraal. Doodvermoeiend en vaak hartverscheurend. Graag geef ik je handvatten om weer de regie te krijgen over je boosheid, zodat je niet meer vervalt in gedrag waar jij ongelukkig van wordt.

In welke situatie gebeurt jou dit? Je kind luistert niet en loopt weg, en jij blijft stampvoetend en misschien zelfs schreeuwend achter. Je partner heeft (weer) geen tijd, terwijl jij zo graag vertelt wat je die dag hebt meegemaakt. Iedere keer als je je moeder belt, begint ze over haar eigen klachten en vraagt ze niet eens hoe het met jou is. Je vreet jezelf van binnen op als je leidinggevende weer eens het zoveelste dossier ongevraagd op je bureau kiepert. En gaat er vervolgens met je collega’s in de pauze uitgebreid over klagen. Van die dingen….

Je komt er soms maar moeilijk van los. Zodra je de persoon in kwestie ziet, of diens stem hoort, komt de boosheid al weer in je op. En in jouw ogen zie je de ander hetzelfde gedrag ook steeds weer herhalen. En niet alleen deze persoon, er zijn er wel meer die net zo irritant zijn! Soms loopt dit zo ver op, dat je het gevoel van boosheid niet eens meer kwijtraakt, zelfs niet als je alleen bent. Zo’n onderstroom van verontwaardiging of cynisme sluipt dan in al je gedrag en woorden.

Toch wil je diep in je hart anders. Sommige mensen vinden boosheid in eerste instantie eigenlijk best wel lekker. Het geeft je veel energie, je hebt absoluut het gevoel dat je leeft en je kunt je heerlijk ontladen. Maar hoogstwaarschijnlijk zijn er (rustige) momenten waarop je beseft dat je je hier heel ongelukkig bij voelt. Vooral naar je dierbaren, waar je toch ècht van houdt, is het eigenlijk letterlijk hartverscheurend dat je hart iedere keer weer op slot lijkt te gaan en er alleen maar boosheid te voelen is.

IN 3 STAPPEN UIT JE NEGATIEVE SPIRAAL

Je wilt dus wel anders maar je weet niet hoe. Hieronder 3 stappen die je helpen de negatieve spiraal te doorbreken.

1. Begrijp wat er gebeurt
Het helpt al heel erg als je weet wat er gebeurt als je boos wordt. Als ik het terugbreng naar de essentie zijn er twee belangrijke oorzaken van boosheid.

Je krijgt niet wat je hebben wilt. Je hebt een bewuste of onbewuste behoefte (verlangen) en al jouw energie is er op ingesteld om dit te vervullen.

Behoeften heb je in alle soorten en maten: concreet (voedsel, kleding, onderdak, medische verzorging e.d), relationele of emotionele behoeften (aandacht, erkenning, espect, liefde e.d.) en ontwikkelingsbehoeften (leren lopen, experimenteren in de puberteit, ontplooien van je talenten). Maar ook allerlei behoeften ontstaan door ervaringen in het verleden (kwetsing, tekorten op bovenstaande gebieden, trauma’s, chronische pijn e.d.). Hierdoor ontwikkel je allerlei extra behoeften die gerelateerd zijn aan oude pijn zoals veiligheid, bescherming, rust, drank, macht, materie enzovoorts.

En dan ….. word je gedwarsboomd. Letterlijk of figuurlijk. Je gaat niet krijgen wat je hebben wil… Hoe belangrijker je behoefte, des te krachtiger jouw energie, des te groter de reactie als deze energie gestopt wordt door dit obstakel. Die energie zoekt een uitweg: gaat het naar buiten dan heet dat BOOS, gaat het naar binnen dan wordt dat verdriet….

Of: er wordt jou ‘een bezit’ ontnomen of beschadigd. Jij hebt iets, meer of minder kostbaar, en daar gebeurt iets mee.

Ook een bezit is er in vele gedaantes: concreet (tastbare spullen), abstract (status, imago, roem), mentaal (overtuigingen, normen en waarden, verwachtingen). Het meest belangrijke en kwetsbare mentale bezit is wel de levens- of geloofsovertuiging; als die lijkt te worden ontnomen of beschadigd leidt de woede niet zelden tot oorlogen….

In alle gevallen is er iets of iemand die dit veroorzaakt, het ‘obstakel’ (in de volksmond meestal ‘de schuldige’ genoemd ;-)). Dit obstakel kan van alles zijn: buiten jezelf (mensen, dieren, organisaties, regels) en binnen jezelf (lichamelijke of psychische tekortkomingen, emotionele blokkades of overtuigingen).

Je koppelt je boosheid als het ware aan dit obstakel. Elke keer dat je weer aan dit obstakel denkt of het tegenkomt, komt de boosheid ook weer omhoog. Dit heeft twee belangrijke nadelen: de boosheid blijft zich herhalen en wordt misschien zelfs steeds sterker, èn je boosheid blijft komen zolang dit obstakel blijft bestaan. Je bent dus voor je geluksgevoel afhankelijk van dit obstakel.

2. Ontdek wat je zo boos maakt
Nu komt het lastigste, dat weet ik uit eigen ervaring en het werken met boze mensen: in essentie is het aan jou om te kiezen wat je doet. Blijf je je richten op het obstakel (blijven afreageren op een schuldige, en dus boos blijven, en je slachtoffer blijven voelen) of laat je het obstakel los en ga je naar binnen om te voelen wat er achter die boosheid schuilt? Dat lukt je het beste op de volgende manier:
- Tel tot tien! Heel flauw, èn heel noodzakelijk. eef niet direct uiting aan je boosheid, neem een time-out of zoek een andere manier om jezelf weer te hernemen.
- Besef dat je deze emotie hèbt en niet bènt.
- Onderzoek je gevoel en stel je zelf de volgende vragen:
Wat maakt dat dit zo pijnlijk is? Wat wilde ik eigenlijk bereiken of hebben? Wat was mijn werkelijk behoefte of waar heb ik nu behoefte aan?

3. Maak een keuze, neem zelf weer de regie
Hoe pijnlijk het ook is, zodra je je weer bewust wordt wat je nodig hebt, heb je ook weer de mogelijkheid iets aan jouw welzijn te veranderen. Je bent niet langer slachtoffer van de situatie. Je kunt er voor gaan zorgen dat je op een andere manier je behoefte alsnog kunt vervullen. Alleen jij weet wat je nodig hebt, dus laat dat de ander weten. Bijvoorbeeld door expliciet om de aandacht te vragen van je partner of moeder, of door te oefenen in (vriendelijk doch beslist) je grenzen aan te geven bij je leidinggevende. Of te beseffen dat je boosheid niets met de persoon in kwestie te maken had …..

Waar ga jij voor? Slachtoffer of ben je ‘in charge’? Boos of blij? Gevangen of vrij? Ik hoor het graag! Je kunt je reactie op dit artikel hieronder achterlaten.
——
PS Uiteraard is bovenstaande soms veel te simpel om even zelf te doen. Zeker als de aanleiding heftig of langdurig is, of de behoefte diep verborgen zit. Ik help je graag uit die negatieve spiraal, op weg naar meer geluk en levensvrijheid. Daarvoor bied ik een uiteenlopend pakket aan mogelijkheden, aangepast aan jouw hulpvraag. Kijk hier of ik iets voor je kan betekenen. Voel je welkom!